Wolves in the Throne Room

ولوز این دِ ثرون روم (Wolves in the Throne Room) گروه بلک‌متال آمریکاییِ شکل‌گرفته در المپیا، واشینگتن است که نیتن و آرون ویوِر در سال ۲۰۰۲ بنیانش گذاشتند. موسیقی گروه معمولاً در محدودهٔ بلک‌متال اتمسفریک و بلک‌متال کَسکِیدیَن دسته‌بندی می‌شود؛ اما ارزش آن فقط به برچسب ژانری محدود نیست. ولوز این دِ ثرون روم از همان ابتدا زبان خشن و پرسرعت بلک‌متال را با قطعات بلند، فضاهای امبینت، حس طبیعت‌گرایانه و ساختارهایی نزدیک به سوئیت پیوند زد.

این گروه در موج بلک‌متال آمریکای دههٔ ۲۰۰۰، مسیر متمایزی ساخت: صدایش نه تقلیدی از سنت نروژی بود و نه صرفاً پروژه‌ای پست‌بلک‌متال با لایه‌های تزئینی. در آثار مهمی چون Two Hunters و Celestial Lineage، ریف‌های تکرارشونده، درامز کوبنده و وکال‌های خراشیده به ابزاری برای ساختن چشم‌اندازهای صوتی بدل شدند؛ چشم‌اندازهایی که اغلب به جای روایت خطی، بر حرکت تدریجی میان تنش، سکون و رهایی تکیه دارند.

اعضای فعلی

• نیتن ویوِر، گیتار و وکال اصلی
• آرون ویوِر، درامز، بیس و سینتی‌سایزر
• کودی کی‌وُرث، گیتار و وکال

هستهٔ اصلی گروه همچنان برادران ویوِر هستند. کودی کی‌وُرث از دورهٔ Thrice Woven به بعد در ترکیب تمام‌وقت گروه حضور دارد و نقش او در پررنگ‌تر شدن لایه‌های گیتاری و اجرای صحنه‌ای این دوره قابل توجه است.

اعضای پیشین برجسته

• ریک دالن، گیتار

نام ریک دالن به‌ویژه با سال‌های آغازین و دورهٔ Two Hunters گره خورده است؛ دوره‌ای که در تثبیت شخصیت موسیقایی ولوز این دِ ثرون روم نقش تعیین‌کننده داشت.

از المپیا تا ساختن یک زبان مستقل

المپیا در ایالت واشینگتن، با پیشینهٔ موسیقی مستقل و نزدیکی‌اش به جغرافیای جنگلی شمال‌غرب اقیانوس آرام، بستر مهمی برای شکل‌گیری تخیل هنری ولوز این دِ ثرون روم بود. برادران ویوِر از نخستین آثارشان به دنبال ساختن موسیقی‌ای بودند که فضای محیطی و آیینی را به اندازهٔ خشونت بلک‌متال جدی بگیرد.

اولین آلبوم گروه، Diadem of 12 Stars در سال ۲۰۰۶، این جهت‌گیری را روشن کرد. آلبوم هنوز از نظر اجرا و فرم، زبری و بی‌واسطگی یک گروه زیرزمینی را داشت، اما قطعاتش به قالب‌های کوتاه و مستقیم رضایت نمی‌دادند. استفاده از گسترش تدریجی موتیف‌ها، تغییرات خلق‌وخو و گذر از صداهای خشن به فضاهای آرام‌تر، نقشهٔ راه آثار بعدی را ترسیم کرد.

در این مرحله، ولوز این دِ ثرون روم را نمی‌شد فقط با سرعت درامز یا شدت گیتارها تعریف کرد. مسئلهٔ اصلی، نحوهٔ کنترل زمان بود: گروه قطعه را به‌عنوان مسیری طولانی طراحی می‌کرد که شنونده باید در آن بماند، نه مجموعه‌ای از بخش‌های کوتاه برای رسیدن سریع به اوج.

دوران Two Hunters و تثبیت هویت گروه

Two Hunters در سال ۲۰۰۷ نقطهٔ عطف نخست کارنامهٔ ولوز این دِ ثرون روم بود. آلبوم از نظر ساختار، اعتمادبه‌نفس و گسترهٔ عاطفی، نسبت به اثر نخست قدمی جدی‌تر برداشت. قطعات طولانی آن، به‌خصوص Cleansing و I Will Lay Down My Bones Among the Rocks and Roots، بر تکر تغییر در هدفمند بنا شده‌اند؛ اما این تکرارها ایستا نیستند و با تغییر در شدت درامز، لایه‌های گیتار و چگالی صدا، مدام شکل تازه‌ای می‌گیرند.

این آلبوم نشان داد که گروه چطور می‌تواند زبان بلک‌متال را از فرم صرفاً تهاجمی دور کند، بی‌آنکه انرژی آن را خنثی سازد. وکال‌های نیتن ویوِر همچنان خشن و دوردست‌اند، ولی در مرکز میکس ننشسته‌اند تا روایت را به شیوهٔ متعارف هدایت کنند. آن‌ها بیشتر بخشی از بافت صوتی‌اند؛ صدایی در میان مه گیتارها و ضربات درامز.

در ارزیابی‌های موسیقی‌نویسان نیز Two Hunters اغلب به دلیل ساخت سوئیت‌هایی با تمرکز بر دینامیک، تنش، فضا و بافت برجسته شده است. این کیفیت، آلبوم را به یکی از مدخل‌های اصلی برای درک بلک‌متال اتمسفریک آمریکایی تبدیل می‌کند.

از خشونت فشرده تا افق‌های بازتر

Black Cascade در سال ۲۰۰۹ چرخشی محسوس در کار گروه بود. در قیاس با گستردگی و فضای تنفسی Two Hunters، این آلبوم بیشتر بر حملهٔ مستقیم، ریف‌های متراکم و شدت بلک‌متال تکیه دارد. این تغییر به معنای کنار گذاشتن کامل وجه اتمسفریک نبود، اما جای کمتری برای قطعات امبینت و مکث‌های طولانی باقی می‌گذاشت.

همین فشردگی باعث شده Black Cascade در دیسکوگرافی گروه جایگاهی متفاوت داشته باشد. برای شنونده‌ای که در پی وجه خشن‌تر ولوز این دِ ثرون روم است، آلبوم انتخاب مناسبی است؛ هرچند برخی مخاطبان، دامنهٔ احساسی و معماری بازتر Two Hunters را نمایندهٔ کامل‌تری از هویت گروه می‌دانند.

گروه در Celestial Lineage، منتشرشده در ۲۰۱۱، میان این دو گرایش تعادل تازه‌ای ایجاد کرد. آلبوم هم از انرژی بلک‌متال بهره می‌برد و هم به فضاهای کشیده، سینتی‌سایزرها و لایه‌های ملودیک مجال بیشتری می‌دهد. نتیجه، اثری بلندپروازانه است که به جای بازگشت صرف به گذشته، عناصر دوره‌های پیشین را با جزئیات تولیدی و تنظیمی بیشتر کنار هم قرار می‌دهد.

زبان موسیقایی ولوز این دِ ثرون روم

هویت ولوز این دِ ثرون روم بر تضادهای کنترل‌شده استوار است: خشونت و مراقبه، دیوارهای دیستورشن و فضاهای باز، تکرار و تحول. گیتارها غالباً با ترمولو پیکینگ، آکوردهای کشیده و ریف‌هایی حرکت می‌کنند که حس صعود یا فرسایش تدریجی می‌سازند. درامز آرون ویوِر، به‌ویژه در بخش‌های سریع، نیروی محرک قطعات است؛ با این حال نقش او به همراهی ریتمیک محدود نمی‌شود و تغییراتش در شدت و الگو، جهت دراماتیک آهنگ‌ها را تعیین می‌کند.

در آثار این گروه، تولید صدا معمولاً به دنبال شفافیت صیقلی و استودیویی نیست. بافت مه‌آلود و فشردهٔ گیتارها، فاصله‌گذاری وکال و حضور صداهای محیطی بخشی از منطق بیان موسیقی‌اند. البته این رویکرد در هر آلبوم یکسان نیست. Black Cascade خشک‌تر و تهاجمی‌تر به نظر می‌رسد، در حالی که Celestial Lineage و Primordial Arcana ظرفیت بیشتری برای رنگ‌آمیزی سینت و فضاهای میان‌قطعه‌ای دارند.

مضامین طبیعت، اسطوره، جهان معنوی و رابطهٔ انسان با محیط در تصویرسازی آثار گروه حضور پررنگی دارند. مهم است که این وجه را با توصیف سادهٔ «موسیقی دربارهٔ طبیعت» اشتباه نگیریم. طبیعت در جهان ولوز این دِ ثرون روم صرفاً پس‌زمینه نیست؛ به بخشی از زبان احساسی موسیقی تبدیل می‌شود.

آلبوم‌های ضروری ولوز این دِ ثرون روم

Two Hunters، سال ۲۰۰۷

این آلبوم برای بسیاری از شنوندگان، نقطهٔ آغاز مناسب برای شناخت گروه است. Two Hunters مجموعه‌ای از قطعات طولانی و تدریجی است که در آن گروه توانست میان خشونت بلک‌متال و فضاپردازی گسترده تعادل ایجاد کند. Cleansing و I Will Lay Down My Bones Among the Rocks and Roots بهترین نمونه‌ها برای فهم معماری موسیقایی آلبوم‌اند.

اهمیت Two Hunters در این است که ولوز این دِ ثرون روم را از یک گروه مستعد زیرزمینی به نامی جدی در بلک‌متال آمریکا تبدیل کرد. آلبوم نه برای شنیدن گذرا، بلکه برای تجربهٔ پیوستهٔ مسیر هر قطعه ساخته شده است.

Black Cascade، سال ۲۰۰۹

Black Cascade صورت تهاجمی‌تر و فشرده‌تر گروه را ثبت می‌کند. قطعات در مقایسه با آلبوم پیشین کم‌حرف‌تر و متمرکزترند و بخش بزرگی از نیروی خود را از ریف‌های مداوم و درامز پرتکاپو می‌گیرند. Wanderer Above the Sea of Fog و قطعهٔ عنوانی، مسیر این آلبوم را به‌خوبی نشان می‌دهند.

این اثر شاید متنوع‌ترین آلبوم گروه نباشد، اما برای فهم پیوند ولوز این دِ ثرون روم با زبان سخت‌گیرانه‌تر بلک‌متال اهمیت دارد. آلبوم به‌جای گسترش‌های طولانی، روی فشار ممتد و حس حرکت بی‌وقفه سرمایه‌گذاری می‌کند.

Celestial Lineage، سال ۲۰۱۱

در Celestial Lineage، گروه دوباره به قطعات طولانی‌تر و فضاهای وسیع‌تر بازگشت، اما این بار با تولیدی سنجیده‌تر و جزئیات صوتی بیشتر. Thuja Magus Imperium و Astral Blood از قطعات شاخص آلبوم‌اند و هر دو، توان گروه را در ترکیب موج‌های گیتار، ملودی‌های پنهان و تغییرات تدریجی شدت نشان می‌دهند.

این آلبوم برای کسانی مناسب است که در موسیقی ولوز این دِ ثرون روم، بیش از هر چیز دنبال پیوند میان بلک‌متال و اتمسفرهای امبینت هستند. گستردگی آن گاهی شنونده را به صبر بیشتری فرامی‌خواند، اما همین ویژگی بخشی از هویت اثر است.

Thrice Woven، سال ۲۰۱۷

پس از وقفه‌ای چندساله میان آلبوم‌های استودیویی، Thrice Woven بازگشتی پرانرژی بود. آلبوم از نظر ساختار و لحن، به برخی ویژگی‌های آثار نخست گروه نزدیک می‌شود: ریف‌های برجسته، قطعات طولانی و فضایی که عناصر بلک‌متال را با تخیل آیینی و طبیعت‌محور درهم می‌آمیزد.

Born from the Serpent’s Eye و Angrboda از مسیرهای مناسب ورود به این آلبوم‌اند. حضور کودی کی‌وُرث نیز به بافت گیتاری دورهٔ جدید گروه وزن بیشتری داده است. Thrice Woven بیش از آن‌که تکرار نوستالژیک گذشته باشد، بازتعریف عناصر اساسی صدای ولوز این دِ ثرون روم در یک دورهٔ تازه است.

Primordial Arcana، سال ۲۰۲۱

Primordial Arcana یکی از آثار مهم دورهٔ متأخر گروه است؛ آلبومی که از نظر فضاپردازی میان وسعت Celestial Lineage و درندگی کنترل‌شدهٔ Thrice Woven حرکت می‌کند. بافت‌های سینتی‌سایزر و لایه‌بندی گیتار در اینجا نقش روشن‌تری دارند و آلبوم به جای اتکا به یک فرمول مشخص، میان چند رنگ صوتی جابه‌جا می‌شود.

Mountain Magick و Spirit of Lightning نمونه‌های مناسبی از این رویکردند. Primordial Arcana نشان می‌دهد که گروه پس از نزدیک به دو دهه، هنوز می‌تواند بدون گسست از هویت خود، دامنهٔ تولید و تنظیمش را گسترش دهد.

بهترین آهنگ‌های ولوز این دِ ثرون روم برای شروع

Cleansing از آلبوم Two Hunters

این قطعه برای شناخت روش آهنگسازی گروه انتخابی کلیدی است. ساختار تدریجی آن، از فضای آرام‌تر آغاز می‌شود و به اوج‌های بلک‌متال می‌رسد، بی‌آنکه تغییراتش تصنعی به نظر برسند.

I Will Lay Down My Bones Among the Rocks and Roots از آلبوم Two Hunters

قطعه‌ای بلند و چندبخشی که توان ولوز این دِ ثرون روم را در تبدیل تکرار به حرکت دراماتیک نشان می‌دهد. گیتارها و درامز به مرور فشرده‌تر می‌شوند و حس رهایی نهایی از دل همین انباشت شکل می‌گیرد.

Wanderer Above the Sea of Fog از آلبوم Black Cascade

برای شنونده‌ای که دنبال وجه بی‌پرده‌تر و خشن‌تر گروه است، این قطعه گزینه‌ای مناسب است. ریف‌محور، پیوسته و کم‌مکث است و به فضای فشردهٔ آلبوم وفادار می‌ماند.

Thuja Magus Imperium از آلبوم Celestial Lineage

این قطعه گستردگی صوتی دورهٔ Celestial Lineage را نمایندگی می‌کند. تغییرات آرام در بافت و شدت، به آن کیفیتی سینمایی می‌دهد، بدون آن‌که از زبان بلک‌متال گروه فاصله بگیرد.

Astral Blood از آلبوم Celestial Lineage

قطعه‌ای مناسب برای شنیدن وجه ملودیک‌تر و لایه‌لایهٔ گروه. Astral Blood به جای اتکا به یک هوک مستقیم، جذابیت خود را از مسیر تدریجی و جابه‌جایی‌های بافتی می‌گیرد.

Born from the Serpent’s Eye از آلبوم Thrice Woven

این قطعه بازگشت گروه به انرژی برنده‌تر و ریف‌محورتر را نشان می‌دهد. ساختار آن نسبت به بعضی سوئیت‌های دورهٔ نخست فشرده‌تر است، اما همچنان فضای آیینی و اتمسفریک آشنای گروه را حفظ می‌کند.

Mountain Magick از آلبوم Primordial Arcana

یکی از انتخاب‌های مناسب برای درک صدای متأخر ولوز این دِ ثرون روم. قطعه میان لایه‌های گیتار، ملودی‌های تیره و فضاپردازی استودیویی حرکت می‌کند و به خوبی نشان می‌دهد گروه چگونه عناصر قدیمی خود را در قالبی تازه بازچینی کرده است.

از کجا شروع کنیم؟

اگر برای نخستین بار سراغ ولوز این دِ ثرون روم می‌روید، Two Hunters بهترین انتخاب برای شنیدن یک تصویر جامع از هویت گروه است. برای درک وجه مستقیم‌تر و خشن‌تر آن‌ها، Black Cascade مسیر کوتاه‌تری ارائه می‌دهد. اگر با زبان گروه آشنا شده‌اید و می‌خواهید به فضای بازتر، لایه‌لایه‌تر و بلندپروازانه‌تر آن وارد شوید، Celestial Lineage انتخاب مناسب‌تری است.

برای شروع با یک قطعه، Cleansing تعادل خوبی میان اتمسفر و حملهٔ بلک‌متال دارد. برای ورود به دورهٔ جدیدتر، Mountain Magick از Primordial Arcana تصویر روشنی از تکامل تولید و تنظیم گروه ارائه می‌دهد.

میراث ولوز این دِ ثرون روم

اهمیت ولوز این دِ ثرون روم در بلک‌متال معاصر، بیش از هر چیز به شیوه‌ای برمی‌گردد که آن‌ها میان سنت ژانر و نگاه محیط‌محور خود رابطه برقرار کردند. گروه به شکل‌گیری تصویری گسترده‌تر از بلک‌متال آمریکایی کمک کرد؛ تصویری که در آن تولید مه‌آلود، قطعات طولانی، فضاهای امبینت و ارجاع به طبیعت می‌توانستند بدون از دست رفتن شدت موسیقی کنار هم قرار گیرند.

اصطلاح «بلک‌متال کَسکِیدیَن» سال‌ها در توصیف بخشی از صحنهٔ شمال‌غرب آمریکا به کار رفته است، هرچند مرزهای آن دقیق و مورد توافق همگان نیست. ولوز این دِ ثرون روم از نام‌هایی است که این دسته‌بندی بیش از همه با آن گره خورده، اما شنیدن آثار گروه نشان می‌دهد که کارشان از یک برچسب محلی یا زیبایی‌شناسی ظاهری فراتر می‌رود.

ماندگاری آن‌ها به وفاداری به چند مؤلفهٔ بنیادی وابسته بوده است: ساخت قطعاتی که زمان می‌خواهند، استفادهٔ هدفمند از اتمسفر و پرهیز از تبدیل بلک‌متال به پس‌زمینه‌ای صرف برای ایده‌های مفهومی. ولوز این دِ ثرون روم در بهترین لحظه‌هایش ثابت می‌کند که سنگینی موسیقی فقط از سرعت و حجم صدا نمی‌آید؛ گاهی از توان ساختن فضایی می‌آید که شنونده را در خود نگه می‌دارد.

سوالات متداول