Asking Alexandria

اسکینگ الکساندریا (Asking Alexandria) گروهی بریتانیایی از یورک است که در سال ۲۰۰۸ شکل گرفت و ابتدا با ترکیبی از متال‌کور، الکترونیکور و مؤلفه‌های اسکریمو شناخته شد. هویت اولیه گروه بر بریک‌داون‌های سنگین، سینث‌های پررنگ، ملودی‌های پاپ‌پسند و تضاد میان وکال خشن و آواز تمیز استوار بود؛ فرمولی که در اوایل دهه ۲۰۱۰ مخاطبان زیادی برایشان ساخت. با این حال، مسیر گروه به همان صدا محدود نماند. اسکینگ الکساندریا در ادامه به سمت هارد راک مدرن، آلترناتیو راک و ساختارهای مستقیم‌تر رفت؛ تغییری که هم دامنه مخاطبانش را گسترش داد و هم بخشی از هواداران دوره نخست را منتقد کرد. اهمیت گروه بیش از هر چیز در جایگاهش میان موج متال‌کور بریتانیایی و جریان مین‌استریم راک دهه ۲۰۱۰ دیده می‌شود.

اعضای فعلی

• بن بروس (Ben Bruce) — گیتار لید، بک‌وکال، کیبورد و ترانه‌سرایی
• دنی ورسناپ (Danny Worsnop) — وکال
• کامرون لیدل (Cameron Liddell) — گیتار ریتم
• سم بتلی (Sam Bettley) — گیتار بیس
• جیمز کسلز (James Cassells) — درامز

اعضای پیشین برجسته

• جو لنکستر (Joe Lancaster) — گیتار بیس؛ عضو دوره نخست و نوازنده آلبوم‌های Stand Up and Scream و Reckless & Relentless

از دبی تا یورک؛ شکل‌گیری نام و هویت گروه

بن بروس پیش از بازگشت به بریتانیا، نسخه‌ای اولیه از اسکینگ الکساندریا را در دبی راه انداخته بود. پس از نقل مکان به یورک، او گروه را با ترکیبی تازه از نوازندگان بازسازی کرد؛ ترکیبی که خیلی زود به خط اصلی گروه در سال‌های ابتدایی تبدیل شد. انتخاب دنی ورسناپ به‌عنوان خواننده، عامل مهمی در تثبیت شخصیت صوتی اسکینگ الکساندریا بود. صدای او می‌توانست از اسکرِیم‌های تهاجمی و دیستورشن‌دار به آوازهای ملودیک و پرزرق‌وبرق حرکت کند؛ امکانی که برای فرمول الکترونیکور آن دوره ضروری بود.

در زمانی که متال‌کور به‌دلیل فراگیری بریک‌داون‌ها و الگوهای مشابه، با خطر تکرار روبه‌رو بود، اسکینگ الکساندریا روی وجه نمایشی و قابل‌تشخیص صدا کار کرد. سینث‌های دیجیتال، اینتروهای الکترونیک، ریف‌های کم‌کوک‌شده و کُروس‌های بزرگ، به آثار نخست گروه حال‌وهوایی داد که هم به کلاب‌کالچر نزدیک بود و هم به خشونت متال‌کور.

Stand Up and Scream و تعریف صدای اولیه

نخستین آلبوم گروه، Stand Up and Scream در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و اسکینگ الکساندریا را در میان نام‌های مهم نسل تازه متال‌کور بریتانیا قرار داد. آلبوم در منطق ترانه‌نویسی‌اش کاملاً محصول زمانه خود است: ورس‌های خشن، گذارهای الکترونیک، بریک‌داون‌های دقیق و کُروس‌هایی که برای ماندن در ذهن طراحی شده‌اند.

قطعاتی مانند «The Final Episode (Let’s Change the Channel)» و «A Prophecy» در تثبیت جایگاه گروه نقش اساسی داشتند. اولی، با جمله آغازین مشهور و ساختار فشرده‌اش، به یکی از قطعات شناخته‌شده صحنه متال‌کور آن دوره بدل شد. دومی سویه ملودیک‌تر گروه را نشان می‌داد و ثابت می‌کرد اسکینگ الکساندریا صرفاً به فشار ریتمیک و بریک‌داون وابسته نیست.

با وجود محبوبیت، تولید آلبوم گاهی بیش از حد فشرده و وابسته به زیبایی‌شناسی دیجیتال اواخر دهه ۲۰۰۰ به نظر می‌رسد. اما همین ویژگی بخشی از ارزش تاریخی آن است: Stand Up and Scream سندی روشن از دوره‌ای است که مرز میان متال‌کور، موسیقی الکترونیک و فرهنگ اینترنتیِ مخاطبان جوان به‌سرعت در حال محو شدن بود.

دوران اوج متال‌کور؛ Reckless & Relentless

Reckless & Relentless که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، نسخه پخته‌تر و تهاجمی‌تر ایده‌های نخست گروه بود. ریف‌ها وزن بیشتری پیدا کردند، اجرای درامز جیمز کسلز نقش فعال‌تری در حرکت قطعات داشت و تقابل میان وکال خشن و ملودیک با اعتمادبه‌نفس بیشتری اجرا شد.

آلبوم از نظر ترانه‌نویسی یکدست‌تر از اثر اول نیست، اما چند قطعه مهم در کارنامه گروه دارد. «Closure» با ساختاری احساسی‌تر و تمرکز بر آواز تمیز، مسیر احتمالی آینده گروه را نشان می‌داد. «Morte et Dabo» و «To the Stage» نیز بر وجه سنگین‌تر و اجرای پرانرژی گروه تکیه داشتند.

اسکینگ الکساندریا در این دوره هنوز از قواعد ژانر فاصله زیادی نگرفته بود، اما توانست آن قواعد را با شخصیت اجرایی خودش عرضه کند. گروه در اجرای زنده هم سود زیادی از همین تضاد می‌برد: قطعات برای هم‌خوانی جمعی، حرکت جمعیت و انفجارهای کوتاه اما حساب‌شده طراحی شده بودند.

نقطه چرخش با From Death to Destiny

سومین آلبوم، From Death to Destiny، در سال ۲۰۱۳ منتشر شد و نخستین نشانه جدی از فاصله گرفتن گروه از الکترونیکور آغازین بود. در این اثر، هارد راک کلاسیک و گلم متال دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ حضور پررنگ‌تری دارند. گیتارها کمتر متکی بر الگوهای صرفاً متال‌کوری‌اند و وکال تمیز دنی ورسناپ بخش بزرگ‌تری از هویت قطعات را تشکیل می‌دهد.

«The Death of Me» و «Killing You» نمونه‌های قابل‌توجهی از تلاش گروه برای پیوند دادن انرژی متال‌کور با ترانه‌نویسی راک‌محور هستند. این تغییر برای بخشی از مخاطبان جذاب بود، چون توانایی ملودیک ورسناپ و گرایش بن بروس به هارد راک را جدی‌تر نشان می‌داد. در مقابل، کسانی که گروه را با خشونت و فضای الکترونیک آثار نخست می‌شناختند، این حرکت را عقب‌نشینی از هویت اولیه تلقی کردند.

با این حال، From Death to Destiny را باید آلبومی گذار دانست، نه یک قطع رابطه کامل با گذشته. گروه هنوز از بریک‌داون و فریاد استفاده می‌کرد، اما مرکز ثقل قطعات به‌تدریج از صحنه متال‌کور به سمت راکِ رادیویی‌تر حرکت کرده بود.

جدایی دنی ورسناپ و آزمون دوره دنیس شافوروستوف

دنی ورسناپ در سال ۲۰۱۵ از گروه جدا شد. اسکینگ الکساندریا برای ادامه فعالیت، دنیس شافوروستوف (Denis Stoff) را به‌عنوان خواننده انتخاب کرد و آلبوم The Black را در ۲۰۱۶ منتشر کرد. این آلبوم از نظر موسیقایی بازگشتی محسوس به عناصر سنگین‌تر بود: فریادهای تندتر، گیتارهای متراکم‌تر و بریک‌داون‌هایی که به سال‌های نخست گروه نزدیک‌تر بودند.

شافوروستوف از نظر توانایی در وکال خشن و آوازهای اوج‌دار، گزینه‌ای مناسب برای این بازگشت به نظر می‌رسید. اما دوره او کوتاه ماند و نتوانست به ثبات بلندمدت برسد. مهم‌ترین مسئله این نبود که The Black ضعیف‌تر یا قوی‌تر از آثار قبلی بود؛ مسئله این بود که اسکینگ الکساندریا برای نخستین بار باید بدون یکی از صداهای تعیین‌کننده هویتش تعریف می‌شد.

بازگشت ورسناپ در سال ۲۰۱۶، این مرحله را به یک فصل کوتاه اما مهم تبدیل کرد. The Black همچنان اثری قابل‌توجه در کاتالوگ گروه است، چون نشان می‌دهد بن بروس و دیگر اعضا تا چه حد می‌توانستند فرمول سنگین‌تر اولیه را بدون خواننده سابق ادامه دهند.

بازگشت ورسناپ و حرکت به سوی هارد راک مدرن

پس از بازگشت دنی ورسناپ، آلبوم خودعنوان Asking Alexandria در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. این اثر عملاً تصمیم گروه برای تمرکز بر هارد راک مدرن و آلترناتیو راک را تثبیت کرد. سینث‌های تهاجمی و ساختارهای متال‌کوری جای خود را به ریف‌های ساده‌تر، کُروس‌های بزرگ‌تر و قطعاتی دادند که بیشتر با فرمت راک معاصر نوشته شده بودند.

«Into the Fire» بهترین نماینده این دوره است: قطعه‌ای بر پایه ریف‌های مستقیم، ملودی قابل‌حفظ و اجرایی که توانایی ورسناپ در آواز تمیز را در مرکز قرار می‌دهد. در این مرحله، گروه آگاهانه از بخشی از مخاطبان قدیمی فاصله گرفت تا هویت تازه‌تری بسازد؛ تصمیمی که از منظر هنری قابل‌فهم بود، حتی اگر همه شنوندگان با نتیجه آن همراه نشدند.

آلبوم‌های Like a House on Fire در سال ۲۰۲۰، See What’s on the Inside در ۲۰۲۱ و Where Do We Go from Here? در ۲۰۲۳ نیز این مسیر را با درجات متفاوتی ادامه دادند. در این آثار، هارد راک، آلترناتیو راک، الکترونیک و گاه عناصر پاپ‌راک در کنار هم قرار می‌گیرند. نتیجه همیشه یکدست نیست، اما نشان می‌دهد گروه دیگر علاقه‌ای به تکرار صرفِ فرمول Stand Up and Scream ندارد.

چه چیزی صدای اسکینگ الکساندریا را قابل تشخیص می‌کند؟

هسته اصلی ترانه‌نویسی اسکینگ الکساندریا همیشه بر تضاد بنا شده است: خشونت در برابر ملودی، وزن گیتارهای پایین‌کوک در برابر کُروس‌های روشن، و ساختارهای متال‌کوری در برابر حساسیت‌های هارد راک. در دوره نخست، این تضاد با لایه‌های الکترونیک تشدید می‌شد. در دوره‌های بعد، گیتار و آواز تمیز نقش بیشتری گرفتند.

بن بروس به‌عنوان آهنگساز و گیتاریست، معمولاً ریف‌هایی می‌نویسد که بیش از پیچیدگی تکنیکی، بر ضربه‌پذیری و کارکرد در ساختار قطعه تکیه دارند. کامرون لیدل در ایجاد بافت ریتمیک گیتار نقش مکمل مهمی دارد و ریتم‌سازی جیمز کسلز، به‌خصوص در دوره متال‌کوری گروه، از عناصر قابل‌اتکای صدای آن‌ها بوده است.

ووکال دنی ورسناپ نیز در تمام دوره‌ها نقطه اتصال اصلی است. او خواننده‌ای با گرایش آشکار به هارد راک و بلوز است؛ گرایشی که در آلبوم‌های متأخر اسکینگ الکساندریا فرصت بیشتری برای بروز پیدا کرده است. همین ویژگی توضیح می‌دهد چرا تغییر سبک گروه فقط یک تصمیم بازاری نبود، بلکه با سلیقه و ظرفیت صوتی خواننده‌اش هم هم‌خوانی داشت.

جایگاه گروه در متال‌کور دهه ۲۰۱۰

اسکینگ الکساندریا نه آغازگر الکترونیکور بود و نه تنها گروه مهم آن، اما در جهانی‌شدن این صدا سهم قابل‌توجهی داشت. آن‌ها به‌ویژه در دوره Stand Up and Scream و Reckless & Relentless به بخشی از زبان مشترک مخاطبان جوان متال‌کور تبدیل شدند: ترکیب فریاد، ملودی، لباس و تصویرسازی صحنه‌ای، و ارتباط نزدیک با فضای آنلاین.

مسیر بعدی گروه نیز نمونه‌ای از دشواری‌های بلوغ هنری در ژانرهای سنگین است. گروهی که با یک صدای بسیار مشخص مشهور می‌شود، هنگام تغییر ناچار است میان انتظارات گذشته و میل به ادامه دادن تعادل برقرار کند. اسکینگ الکساندریا این تعادل را همیشه بی‌نقص پیدا نکرد، اما حاضر شد بهای تجربه‌کردن را بپردازد.

از کجا شنیدن اسکینگ الکساندریا را شروع کنیم؟

• Stand Up and Scream — بهترین نقطه شروع برای شناخت چهره الکترونیکور و متال‌کوری گروه است. تولید پرزرق‌وبرق و ساختارهای تند آن امروز کاملاً متعلق به زمانه خود به نظر می‌رسند، اما تأثیرش بر محبوبیت اولیه گروه انکارناپذیر است.
• Reckless & Relentless — برای شنونده‌ای که نسخه سنگین‌تر و پخته‌تر آثار اولیه را می‌خواهد، انتخاب مناسب‌تری است. این آلبوم انرژی اجرای زنده و تضاد وکال خشن و تمیز را برجسته‌تر می‌کند.
• From Death to Destiny — آلبوم کلیدی برای درک تغییر جهت گروه به سوی هارد راک است. اینجا گذار از الکترونیکور به ترانه‌نویسی راک‌محور، آشکارتر از هر اثر دیگری شنیده می‌شود.
• The Black — سند دوره کوتاه دنیس شافوروستوف و یکی از سنگین‌ترین آثار گروه است. برای مخاطبانی که دنبال بازگشت به فضای خشن‌تر هستند، اهمیت ویژه دارد.
• «The Final Episode (Let’s Change the Channel)» — قطعه‌ای تعیین‌کننده از دوره نخست که فرمول اولیه گروه را در چند دقیقه خلاصه می‌کند.
• «A Prophecy» — انتخابی مناسب برای شنیدن وجه ملودیک‌تر و احساسی‌تر اسکینگ الکساندریا در سال‌های ابتدایی.
• «Closure» — نشان می‌دهد گروه پیش از تغییر کامل مسیر هم به ساخت قطعات ملودیک و راک‌محور علاقه داشت.
• «Into the Fire» — نماینده روشن دوره پس از بازگشت ورسناپ و تمرکز گروه بر هارد راک مدرن.

میراث اسکینگ الکساندریا

میراث اسکینگ الکساندریا را باید در دو بخش دید. نخست، نقش آن‌ها در رساندن الکترونیکور و متال‌کور ملودیک به مخاطبان گسترده‌تر در اوایل دهه ۲۰۱۰. دوم، تلاششان برای فرار از تثبیت‌شدن در یک فرمول واحد. شاید همین دوگانگی باعث شده کارنامه گروه برای همه شنوندگان به یک اندازه رضایت‌بخش نباشد، اما آن را قابل بحث نگه داشته است.

دوره آغازین اسکینگ الکساندریا همچنان برای بسیاری از مخاطبان ژانر، بخشی از حافظه جمعی متال‌کور دهه ۲۰۱۰ است. دوره‌های بعدی نیز نشان می‌دهند که این گروه ترجیح داده به‌جای بازسازی مداوم گذشته، روی نسخه‌های متفاوتی از هویت خود کار کند. این انتخاب، فارغ از سلیقه شخصی شنونده، دلیل مهمی برای ماندگاری نام آن‌ها در گفت‌وگوهای راک و متال معاصر است.

سوالات متداول