اسکیل د سامیت (Scale the Summit) یکی از گروههای شاخص پراگرسیو متالِ بیکلام در نسل جدیدتر این ژانر است؛ گروهی آمریکایی که در سال ۲۰۰۴ شکل گرفت و خیلی زود هویت خود را نه با تکیه بر آواز، بلکه با گیتارهای ملودیک، ساختارهای چندبخشی و ترکیب تکنیک با فضای سینمایی پیدا کرد. هستهٔ اولیهٔ گروه در لسآنجلس شکل گرفت و اعضا در ادامه به هیوستون، تگزاس رفتند؛ شهری که بعدها با هویت گروه گره خورد. موسیقی اسکیل د سامیت در مرز میان پراگرسیو متال (Progressive Metal)، پراگرسیو راک و هوی متال قرار میگیرد و برخلاف بسیاری از گروههای تکنیکال، تلاش میکند مهارت نوازندگان را در خدمت ملودی و آهنگسازی قرار دهد.
اعضای فعلی
- کریس لچفورد (Chris Letchford) — گیتار
- کیلیان دوآرته (Kilian Duarte) — باس
- چارلی انگن (Charlie Engen) — درامز
اعضای پیشین برجسته
- تراویس لِوِریر (Travis LeVrier) — گیتار
- جردن ابرهارت (Jordan Eberhardt) — باس
- مارک میچل (Mark Michell) — باس
- پت اسکفینگتون (Pat Skeffington) — درامز
- جی.سی. برایانت (J.C. Bryant) — درامز
ترکیب کریس لچفورد، تراویس لِوِریر، جردن ابرهارت و پت اسکفینگتون همان ترکیبی بود که بخش مهمی از هویت کلاسیک گروه را در سه آلبوم نخست شکل داد.
Musicians Institute تا شکلگیری یک صدای شخصی
داستان اسکیل د سامیت از سال ۲۰۰۴ آغاز شد؛ زمانی که کریس لچفورد و تراویس لِوِریر در Musicians Institute در لسآنجلس با یکدیگر آشنا شدند. پت اسکفینگتون نیز به پروژه پیوست و جردن ابرهارت چند ماه بعد ترکیب را کامل کرد. گروه پس از مدتی فعالیت در لسآنجلس، در اواخر سال ۲۰۰۶ به هیوستون رفت و در آنجا روی موسیقی نخستین آلبوم خود تمرکز کرد.
نتیجه، Monument بود؛ نخستین آلبوم گروه که در سال ۲۰۰۷ بهصورت مستقل منتشر شد. این اثر هنوز نشانههایی از رویکرد تکنیکالتر و خامتر گروه را در خود داشت، اما مسیر اصلی اسکیل د سامیت را مشخص کرد: موسیقیای بیکلام که میخواست پیچیدگی پراگرسیو را با حس ماجراجویی و ملودی ترکیب کند.
این رویکرد در Carving Desert Canyons در سال ۲۰۰۹ پختهتر شد. قرارداد با Prosthetic Records به گروه امکان داد اثر دوم خود را در مقیاسی گستردهتر عرضه کند. همین آلبوم بود که اسکیل د سامیت را از یک گروه مستقل تکنیکال به نامی قابلتوجهتر در صحنهٔ پراگرسیو متال تبدیل کرد. گروه در همان سال به تور Progressive Nation به سرپرستی مایک پورتنوی پیوست؛ اتفاقی که جایگاه آنها را در میان مخاطبان پراگرسیو تثبیت کرد.
«The Collective»؛ جایی که تکنیک در خدمت آهنگ قرار گرفت
اگر Monument مرحلهٔ کشف زبان موسیقایی گروه بود، The Collective نقطهای است که آن زبان به شکل منسجمتری شنیده میشود. سومین آلبوم گروه در سال ۲۰۱۱ منتشر شد و همچنان کاملاً بیکلام بود، اما اهمیتش بیشتر از نمایش مهارت نوازندگی است.
قطعات اسکیل د سامیت صرفاً مجموعهای از ریفها و سولوی تکنیکی نیستند، بلکه بر تعامل دو گیتار و عملکرد ریتمسکشن بنا شدهاند. ساختار قطعات بهتدریج گسترش پیدا میکند و تغییر بخشها معمولاً بدون قطع ناگهانی جریان موسیقی انجام میشود.
این ویژگی دلیل مهمی است که چرا موسیقی گروه برای شنیدنِ یک آلبوم کامل مناسب است. در بسیاری از آثار پراگرسیو متال، تکنیک ممکن است به هدف نهایی تبدیل شود؛ اما اسکیل د سامیت اغلب تلاش میکند تکنیک را به بخشی از روایت قطعه تبدیل کند. گیتارها میتوانند از یک ملودی آرام به تپینگ، آکوردهای سنگین یا پاساژهای سریع برسند، بدون آنکه هویت ملودیک قطعه کاملاً کنار گذاشته شود.
قطعاتی مانند Whales و Secret Earth نمونههای مناسبی برای درک همین تعادل هستند. اینجا گیتار نقش خواننده را بر عهده گرفته است؛ نه به این معنا که صرفاً یک ملودی آوازی را تقلید میکند، بلکه با تغییر رنگ، ریتم و جملهبندی، مرکز احساسی موسیقی را شکل میدهد.
«The Migration»؛ اوج ترکیب ملودی، فضا و تکنیک
چهارمین آلبوم گروه، The Migration، در سال ۲۰۱۳ منتشر شد و یکی از مهمترین نقاط کارنامهٔ اسکیل د سامیت محسوب میشود. این آلبوم نخستین اثر گروه بود که وارد جدول Billboard Top 200 شد.
در این دوره، تغییرات ترکیب اعضا نیز به موسیقی رنگ تازهای داد. مارک میچل جای جردن ابرهارت را در باس گرفت و همکاری او با لچفورد و لِوِریر به یکی از عناصر قابلتوجه صدای آلبوم تبدیل شد.
The Migration نسبت به آثار اولیه، کنترل بیشتری روی تضاد میان بخشهای آرام و سنگین دارد. Odyssey مستقیماً با انرژی بیشتری وارد میشود، در حالی که Atlas Novus فضای بازتر و ملودیکتری دارد. Oracle نیز نمونهای مناسب از توانایی گروه در حرکت میان بخشهای آرام، تکنیکال و ریتمیک است.
یکی از جذابیتهای اسکیل د سامیت در این مرحله، استفاده از موسیقی بیکلام بهعنوان محدودیت نبود. نبود خواننده باعث شد ساختار قطعات الزاماً تابع ورس و کُروس نباشد و گیتارها بتوانند نقشهایی را بر عهده بگیرند که در یک گروه متعارف معمولاً میان خواننده، گیتار و کیبورد تقسیم میشود.
«V» و ادامهٔ مسیر
V در سال ۲۰۱۵ منتشر شد و همچنان بر همان ترکیب اصلی تکیه داشت: گیتارهای تکنیکی، ریتمهای سنگین، ملودیهای گسترده و فضاسازی. با این حال، ترکیب اعضا در این دوره دیگر ثابت نبود و جی.سی. برایانت در بخش درامز حضور داشت.
بعد از آن، خروج تراویس لِوِریر در سال ۲۰۱۶ یکی از مهمترین تغییرات تاریخ گروه بود. پس از تغییرات بیشتر در باس و درامز، کریس لچفورد عملاً تنها عضو باقیمانده از ترکیب بنیانگذار شد و کیلیان دوآرته و چارلی انگن به ترکیب پیوستند. In a World of Fear در سال ۲۰۱۷ نخستین آلبوم استودیویی گروه در این دوره بود.
«Subjects»؛ شکستن مهمترین قانون گروه
بزرگترین تغییر هنری اسکیل د سامیت در Subjects رخ داد. این آلبوم در سال ۲۰۲۱ منتشر شد و برخلاف تمام آلبومهای قبلی گروه، از خوانندههای مهمان استفاده کرد.
در این پروژه، هر یک از هشت قطعه خوانندهٔ مهمان متفاوتی دارد؛ از جمله راس جنینگز (Ross Jennings) از Haken و کورتنی لاپلنت (Courtney LaPlante) از Spiritbox. با این حال، نسخهٔ بیکلام نیز منتشر شد و بنابراین شنونده میتواند Subjects را هم بهعنوان ادامهای از سنت instrumental گروه و هم بهعنوان تجربهای متفاوت بررسی کند.
اهمیت Subjects فقط در اضافهشدن آواز نیست. این آلبوم نشان میدهد که لچفورد میخواست زبان تثبیتشدهٔ گروه را وارد قلمرو تازهای کند. حفظ هویت گیتارمحور در کنار خوانندگان مختلف، آزمونی برای فرمولی بود که گروه سالها بر پایهٔ آن فعالیت کرده بود.
چرا صدای اسکیل د سامیت قابل تشخیص است؟
مهمترین ویژگی اسکیل د سامیت، ترکیب ملودی و تکنیک است. گروه به اندازهٔ کافی پیچیده است که مخاطب پراگرسیو متال را درگیر کند، اما معمولاً آنقدر در نمایش مهارت فرو نمیرود که ملودی قربانی شود.
گیتارهای کریس لچفورد و تراویس لِوِریر در دورهٔ کلاسیک گروه نقش محوری داشتند. تپینگ، سوییپ، پاساژهای سریع و ریفهای چندلایه در موسیقی حضور دارند، اما در کنار آنها فضاهای خلوت، نتهای کشیده و ملودیهای قابل تشخیص نیز قرار میگیرند. به همین دلیل، شنیدن گروه برای مخاطبی که از Animals as Leaders یا بخش تکنیکالتر پراگرسیو متال لذت میبرد، اما الزاماً به موسیقی کاملاً خشن و ریفمحور علاقه ندارد، میتواند نقطهٔ ورود مناسبی باشد.
در این میان، باس و درامز نیز صرفاً نقش پشتیبان ندارند. ریتمسکشن در کنار دو گیتار، بخش مهمی از حرکت قطعات را شکل میدهد و باعث میشود موسیقی گروه حتی در بخشهایی که از نظر هارمونیک پیچیده نیست، پویایی خود را حفظ کند.
آلبومهای ضروری برای شنیدن
Carving Desert Canyons — ۲۰۰۹
برای شناخت زبان کلاسیک گروه، این آلبوم یکی از بهترین نقاط شروع است. موسیقی در مقایسه با Monument منسجمتر و ملودیکتر شده و گروه موفق میشود پیچیدگی را بدون تبدیلشدن قطعات به نمایش صرف تکنیک کنترل کند. The Great Plains و Sargasso Sea انتخابهای خوبی برای ورود به فضای آن هستند.
The Collective — ۲۰۱۱
آلبومی که تعامل گیتارها و ریتمسکشن را به یکی از پایههای اصلی صدای گروه تبدیل میکند. Whales و Secret Earth از قطعاتی هستند که هویت ملودیک و اتمسفریک اسکیل د سامیت را بهخوبی نشان میدهند.
The Migration — ۲۰۱۳
برای بسیاری از شنوندگان، این آلبوم بهترین تصویر از بلوغ فرمول اسکیل د سامیت است: تکنیک، ریتم، ملودی و فضای وسیع در کنار یکدیگر. Odyssey، Atlas Novus و The Dark Horse انتخابهای مناسبی برای شروع هستند.
V — ۲۰۱۵
اگر از صدای دو آلبوم قبلی لذت بردید، V مرحلهٔ بعدی منطقی است. این اثر همچنان هویت instrumental گروه را حفظ میکند، اما با ترکیب اعضای متفاوت و فضاسازیهای متنوعتر ادامه پیدا میکند.
Subjects — ۲۰۲۱
این آلبوم را باید بهعنوان یک تجربهٔ متفاوت شنید، نه صرفاً ادامهٔ خط قبلی گروه. حضور خوانندههای مهمان باعث شده ساختار قطعات تغییر کند، اما هستهٔ گیتارمحور موسیقی همچنان قابل تشخیص است.
بهترین آهنگها برای شروع شنیدن
- The Great Plains — نمونهای خوب از ترکیب ملودی روان، تکنیک و تغییرات ریتمیک.
- Whales — انتخاب مناسب برای شناخت صدای دورهٔ The Collective.
- Secret Earth — قطعهای ملودیک که وجه اتمسفریک گروه را برجسته میکند.
- Odyssey — شروعی مستقیمتر و سنگینتر برای ورود به The Migration.
- Atlas Novus — نمونهای از وجه آرامتر، فضاییتر و ملودیکتر گروه.
- Oracle — قطعهای که توانایی گروه در حرکت میان فضاهای مختلف را نشان میدهد.
- The Land of Nod — نمایندهٔ تغییر رویکرد Subjects و همکاری با کورتنی لاپلنت.
- Space Cadet — نمونهای از تلفیق صدای کلاسیک گیتارمحور گروه با آواز مهمان در دورهٔ Subjects.
از کجا شروع کنیم؟
برای شنوندهٔ تازهوارد، Carving Desert Canyons نقطهٔ شروع قابلدسترسی است. برای شناخت هویت مرکزی گروه، The Collective انتخاب بهتری است و اگر میخواهید به اوج ترکیب ملودی، فضا و تکنیک برسید، The Migration را از دست ندهید. در مرحلهٔ بعد، Subjects را بهعنوان تجربهای متفاوت و خارج از فرمول کلاسیک گروه بشنوید.
میراث اسکیل د سامیت در پراگرسیو متال
اهمیت اسکیل د سامیت بیشتر از آنکه به تعداد آلبومها یا موفقیت تجاری وابسته باشد، به جایگاهی مربوط است که در پراگرسیو متال بیکلام برای خود ساخت. گروه نشان داد که موسیقی تکنیکال الزاماً نباید سرد، متراکم یا صرفاً نمایشمحور باشد. استفاده از ملودیهای گسترده، فضاهای تنفسی و ساختارهای روایی باعث شد آثار گروه برای شنوندهای خارج از حلقهٔ نوازندگان نیز قابل دنبالکردن باشند.
تور با گروههایی مانند Dream Theater، Cynic، Devin Townsend، Periphery و Between the Buried and Me نیز اسکیل د سامیت را در مرکز بخشی از جریان پراگرسیو متال معاصر قرار داد.
میراث اصلی اسکیل د سامیت را میتوان در یک تصمیم ساده خلاصه کرد: گیتار میتواند نقش خواننده را بازی کند، بدون اینکه موسیقی مجبور باشد شبیه یک قطعهٔ بیکلامِ خوانندهمحور ساخته شود. بهترین آثار گروه دقیقاً زمانی موفقاند که تکنیک، ملودی و فضا در یک سطح قرار میگیرند. به همین دلیل، The Collective و The Migration همچنان مهمترین نقاط ورود به جهان صوتی گروهاند؛ آثاری که نشان میدهند پراگرسیو متال میتواند هم پیچیده باشد و هم شنیدنی.
جمعبندی
اسکیل د سامیت در تاریخ پراگرسیو متال بهعنوان گروهی شناخته میشود که توانست موسیقی instrumental را از قالب نمایش مهارت نوازندگی بیرون بکشد و به آن شخصیت آهنگسازانه بدهد. از Monument تا The Migration، مسیر گروه بیشتر بر پالایش یک زبان مشخص استوار بود تا تغییر مداوم سبک؛ زبان گیتارمحوری که تکنیک را با ملودی و فضاسازی پیوند میداد. Subjects این مسیر را با اضافهکردن خوانندههای مهمان به چالش کشید و نشان داد که حتی یک فرمول تثبیتشده نیز میتواند بازتعریف شود. از نظر تحریریه، اگر قرار باشد فقط سه اثر برای شناخت اسکیل د سامیت انتخاب شود، Carving Desert Canyons، The Collective و The Migration بهترین تصویر را از هویت اصلی گروه ارائه میدهند؛ سه آلبومی که هنوز هم نشان میدهند چرا این گروه در میان نامهای مهم پراگرسیو متال بیکلام قرار گرفته است.
سوالات متداول
اسکیل د سامیت چه نوع موسیقیای اجرا میکند؟
اسکیل د سامیت عمدتاً در محدودهٔ پراگرسیو متال و پراگرسیو راک فعالیت دارد و بخش عمدهٔ شهرتش را از آثار instrumental به دست آورده است. موسیقی گروه بر گیتارهای تکنیکی، ملودیهای گسترده، ریتمهای پیچیده و فضاهای اتمسفریک تکیه دارد.
آیا اسکیل د سامیت خواننده دارد؟
آثار کلاسیک گروه کاملاً بیکلام هستند و آواز بخش ثابتی از هویت اولیهٔ آن نبود. در سال ۲۰۲۱، گروه در آلبوم Subjects برای نخستین بار از چند خوانندهٔ مهمان استفاده کرد؛ از جمله راس جنینگز و کورتنی لاپلنت. در کنار نسخهٔ دارای آواز، نسخهٔ instrumental نیز منتشر شد.
بهترین آلبوم اسکیل د سامیت کدام است؟
«بهترین» انتخابی قطعی و عینی نیست، اما برای شناخت هویت هنری گروه، The Collective و The Migration از مهمترین گزینهها هستند. Carving Desert Canyons نیز اهمیت زیادی دارد، زیرا نقطهٔ بلوغ اولیهٔ صدای گروه است. The Migration علاوه بر جایگاه هنری، نخستین آلبوم گروه بود که به Billboard Top 200 راه پیدا کرد.
بهترین آهنگهای اسکیل د سامیت برای شروع کداماند؟
برای شروع میتوان از The Great Plains، Whales، Secret Earth، Odyssey، Atlas Novus و Oracle استفاده کرد. این قطعات طیف مناسبی از ویژگیهای اصلی گروه را پوشش میدهند؛ از ملودیهای آرام و اتمسفریک گرفته تا ریفهای سنگین، تکنیک گیتار و تغییرات ساختاری.
اسکیل د سامیت چه زمانی تشکیل شد؟
این گروه در سال ۲۰۰۴ شکل گرفت. کریس لچفورد و تراویس لِوِریر در Musicians Institute در لسآنجلس با یکدیگر آشنا شدند و پس از پیوستن پت اسکفینگتون و جردن ابرهارت، ترکیب اولیه شکل گرفت. گروه در اواخر ۲۰۰۶ به هیوستون نقل مکان کرد و فعالیت خود را از آنجا ادامه داد.
اولین آلبوم اسکیل د سامیت چه بود؟
نخستین آلبوم گروه Monument بود که در سال ۲۰۰۷ بهصورت مستقل منتشر شد. این اثر نسبت به آلبومهای بعدی خامتر و تکنیکالتر بود و پایهٔ بسیاری از ویژگیهایی را گذاشت که گروه در Carving Desert Canyons و The Collective به شکل پختهتری توسعه داد.
آیا هنوز اعضای اصلی اسکیل د سامیت در گروه هستند؟
کریس لچفورد تنها عضو باقیمانده از ترکیب بنیانگذار گروه است. ترکیب فعلی شامل لچفورد، کیلیان دوآرته و چارلی انگن است. تراویس لِوِریر، جردن ابرهارت، پت اسکفینگتون، مارک میچل و جی.سی. برایانت از اعضای پیشین هستند.
