After the Burial

After the Burial یک گروه متال آمریکایی از مینه‌سوتا است که در سال ۲۰۰۴ شکل گرفت و با ترکیبی از متال‌کور، دِجِنت و پروگرسیو متال شناخته می‌شود. هویت صوتی گروه بر ریف‌های بسیار دقیق، کوک‌های پایین، ساختارهای ریتمیک پیچیده و اجرای فشرده‌ی گیتار بنا شده است؛ ویژگی‌هایی که آن را به یکی از نام‌های مهم موج تکنیکی متال مدرن تبدیل کرد. نخستین آلبوم استودیویی گروه، Forging a Future Self، در سال ۲۰۰۶ منتشر شد و از همان ابتدا مسیر آن‌ها را از بسیاری از هم‌نسلانشان جدا کرد.

Current Members

• Trent Hafdahl — گیتار اصلی، بک‌وکال
• Anthony Notarmaso — وکال
• Dan Carle — درامز
• Adrian Oropeza — باس

Notable Former Members

• Justin Lowe — گیتار ریتم، برنامه‌نویسی
• Lerichard “Lee” Foral — باس
• Nick Wellner — وکال
• Grant Luoma — وکال
• Greg Erickson — درامز
• Eric Robles — درامز

تاریخچه

After the Burial در سال ۲۰۰۴ در ایالت مینه‌سوتا شکل گرفت و در ترکیب اولیه‌اش Trent Hafdahl، Justin Lowe، Lerichard Foral، Dan Carle و Nick Wellner حضور داشتند. گروه خیلی زود وارد استودیو شد و Forging a Future Self را ضبط کرد؛ آلبومی که در ۲۰۰۶ منتشر شد و شالوده‌ی صدای بعدی آن‌ها را گذاشت.

نقطه‌ی عطف جدی‌تر برای گروه، Rareform بود. این آلبوم در ۲۰۰۸ منتشر شد و به‌مرور به یکی از مهم‌ترین آثار آن‌ها تبدیل شد، چون زبان موسیقایی گروه را دقیق‌تر و شخصیت صوتی‌اش را مشخص‌تر کرد. نسخه‌ی بازانتشارش در ۲۰۰۹ هم به دیده‌شدن بیشتر آن کمک کرد.

در In Dreams، گروه به سمت صدایی منسجم‌تر و پخته‌تر حرکت کرد؛ جایی که پیچیدگی فنی هنوز حضور داشت، اما قطعه‌ها مستقیم‌تر و فشرده‌تر پیش می‌رفتند. Wolves Within در ۲۰۱۳ و Dig Deep در ۲۰۱۶ این روند را ادامه دادند، با این تفاوت که گروه در Dig Deep به سمت ضرباهنگ سنگین‌تر و فرمی کوبنده‌تر رفت. در ادامه، Evergreen در ۲۰۱۹ و EP‌ Embrace the Infinity در ۲۰۲۳ نشان دادند که After the Burial هنوز به همان زبان فنی و پرتنش وفادار مانده است.

زبان موسیقایی After the Burial

موسیقی After the Burial را نمی‌توان فقط با برچسب متال‌کور توضیح داد. بخش مهمی از جذابیت گروه در نحوه‌ی برخوردش با گیتار نهفته است: ریف‌ها اغلب بر الگوهای نامتقارن، مچینگ‌های دقیق و توقف‌های ناگهانی استوارند و به‌جای حرکت خطی، حس تکه‌تکه و معماری‌شده ایجاد می‌کنند. این ویژگی باعث شد گروه برای شنونده‌ی آشنا با متال تکنیکی، چیزی فراتر از یک گروه پرقدرتِ استاندارد باشد.

Justin Lowe و Trent Hafdahl در شکل دادن به این زبان نقش مرکزی داشتند. دوئت گیتاری آن‌ها، به‌ویژه در سال‌های Rareform و In Dreams, به گروه هویت مشخصی داد: ترکیبی از خشونت مکانیکی، دقت ریتمیک و میل به شکستن الگوی متداول کورس/ورس. حتی وقتی ساختار قطعه‌ها ساده‌تر می‌شود، این حسِ مهندسی‌شده‌ی ریف‌نویسی حفظ می‌شود.

از سوی دیگر، وکال نیز در موسیقی گروه فقط نقش همراه ندارد. در دوره‌های مختلف، تغییر خواننده به تغییر رنگ کلی موسیقی منجر شد. با ورود Anthony Notarmaso، صدای گروه به سمت اجرای خشن‌تر و فشرده‌تر رفت و با صدای او، موسیقی After the Burial از نظر دینامیک و فشار صوتی یکدست‌تر شد.

چرا Rareform مهم است؟

Rareform مهم‌ترین نقطه‌ی تثبیت هویت After the Burial است. این آلبوم فقط یک ادامه برای Forging a Future Self نبود؛ بلکه نشان داد گروه چگونه می‌تواند تکنیک را به امضای شخصی تبدیل کند. بسیاری از گروه‌های متالِ تکنیکی در همین نقطه در دام نمایش مهارت می‌افتند، اما After the Burial در Rareform موفق شد سنگینی، انسجام و پیچیدگی را در یک فرم نسبتاً قابل‌تشخیص نگه دارد.

از همین‌جا بود که نقش گروه در شکل‌گیری زبان دِجِنت بیشتر دیده شد. نه به این معنا که After the Burial تنها یا اولین عامل این جریان بود، بلکه از این جهت که نمونه‌ای روشن از پیوند میان کوک پایین، ریف‌نویسی فشرده و ضرباهنگ نامتقارن ارائه کرد. این ترکیب، بعدها برای بسیاری از گروه‌های هم‌سبک معیار شد.

تغییرات اعضا و تأثیر آن‌ها بر صدا

تغییرات اعضا در تاریخ After the Burial فقط یک مسئله‌ی مدیریتی نبوده؛ مستقیماً روی هویت صوتی گروه اثر گذاشته است. جابه‌جایی در بخش وکال، از Nick Wellner به Grant Luoma و سپس Anthony Notarmaso، به تغییر رنگ وکال و نوع برخورد گروه با بخش‌های آوازی منجر شد.

درامز هم دوره‌ی مهمی از ثبات و تغییر را تجربه کرد. Dan Carle از ۲۰۰۷ به بعد یکی از ارکان ثابت گروه بوده و حضور او در یکدست‌ماندن ضرباهنگ و دقت ریتمیک نقش پررنگی داشته است. همین ثبات در ریتم، در موسیقی After the Burial اهمیت ویژه دارد، چون قطعه‌ها بر پایه‌ی الگوهای پیچیده ساخته می‌شوند و کوچک‌ترین لغزش می‌تواند معماری کل آهنگ را به‌هم بزند.

در سال‌های بعد، خروج Justin Lowe نیز پایان یک دوره‌ی مهم بود. نقش او در تعریف ریف‌ها و فرم‌های اولیه‌ی گروه انکارناپذیر است و بخش بزرگی از زبان اولیه‌ی After the Burial به همکاری او و Hafdahl برمی‌گردد.

جایگاه گروه در متال مدرن

After the Burial در میان گروه‌های متالِ مدرن جایگاهی دارد که بیشتر از محبوبیت ساده‌ی یک نامِ شناخته‌شده است. این گروه بخشی از گذار متال‌کور به سمت زبان فنی‌تر و دقیق‌تر را نمایندگی می‌کند؛ مسیری که بعدها در بسیاری از گروه‌های دِجِنت و پروگرسیو متال ادامه پیدا کرد.

اهمیت گروه در این است که حتی در اوج پیچیدگی، عنصر فیزیکی و ضربه‌ای موسیقی را از دست نمی‌دهد. قطعه‌ها صرفاً برای تحسین نوازندگی ساخته نشده‌اند؛ هدف اصلی همیشه ایجاد تنش، فشار و حرکت بوده است. همین ویژگی باعث شده After the Burial برای بخشی از شنوندگان، نه فقط یک گروه تکنیکی، بلکه یکی از نمونه‌های قابل اتکا در تعریف متال مدرنِ سنگین و حساب‌شده باشد.

FAQ