Type O Negative

تایپ او نگتیو (Type O Negative) گروهی آمریکایی بود که سال ۱۹۹۰ در بروکلین نیویورک شکل گرفت و موسیقی‌اش را می‌توان در محدودهٔ گاثیک‌متال، هوی‌متال و آلترناتیو متال قرار داد. صدای گروه از ترکیب ریف‌های سنگین و کش‌دار، کیبوردهای سرد و ارگ‌مانند، آواز بم و کشیدهٔ پیتر استیل و نوعی طنز سیاه تشکیل می‌شد که در کمتر گروهی به چنین انسجامی رسید.

اهمیت تایپ او نگتیو فقط به فضای تاریک یا تصویر گاثیک آن محدود نیست. گروه توانست میان سنگینی دوم‌متال، ملودی‌های پاپ، هارمونی‌های گاثیک و ترانه‌هایی دربارهٔ تنهایی، مرگ، عشق و بیگانگی پیوندی شخصی بسازد. Bloody Kisses در دههٔ ۱۹۹۰ جایگاه گروه را تثبیت کرد و October Rust نشان داد که این صدا می‌تواند هم‌زمان سنگین، ملودیک و به‌طرزی غافلگیرکننده جذاب باشد.

اعضای اصلی و ترکیب شناخته‌شده

اعضای نهایی

تایپ او نگتیو پس از درگذشت پیتر استیل در ۱۴ آوریل ۲۰۱۰ به کار خود ادامه نداد. ترکیب نهایی گروه چنین بود:

• پیتر استیل (Peter Steele): خواننده و گیتار باس
• کنی هیکی (Kenny Hickey): گیتار
• جاش سیلور (Josh Silver): کیبورد
• جانی کلی (Johnny Kelly): درامز

اعضای پیشین برجسته

سال آبرواسکاتو (Sal Abruscato) نخستین درامر گروه بود و در شکل‌گیری ترکیب اولیه نقش داشت. او در سال ۱۹۹۳ از گروه جدا شد و جانی کلی جایگزینش شد. طبق گزارش‌های منتشرشده دربارهٔ تاریخچهٔ گروه، پس از خروج آبرواسکاتو، در چندین ضبط از درام‌ماشین استفاده شد و Dead Again نخستین آلبوم استودیویی تایپ او نگتیو بود که جانی کلی در آن به‌صورت واقعی درام زد.

از کارنیور تا تشکیل تایپ او نگتیو

ریشهٔ تایپ او نگتیو به پیتر استیل و فعالیت او در گروه کارنیور بازمی‌گشت؛ گروهی که موسیقی خشن‌تری نسبت به تایپ او نگتیو داشت. استیل پس از پایان آن دوره، همراه با کنی هیکی، جاش سیلور و سال آبرواسکاتو گروه جدید را در نیویورک شکل داد.

این پیشینه در نخستین انتشار گروه کاملاً شنیده می‌شود. Slow, Deep and Hard که در سال ۱۹۹۱ از سوی رودرانر رکوردز منتشر شد، اثری تندخو، بدبین و پرتنش بود. ساختار قطعات هنوز به شکل نهایی و شناخته‌شدهٔ گروه نرسیده بود، اما چند ویژگی اساسی از همان ابتدا وجود داشت: ریف‌های سنگین، تمپوهای متغیر، صدای بم استیل و نگاهی که میان خشم، شوخی و خودویرانگری حرکت می‌کرد.

یک سال بعد، The Origin of the Feces منتشر شد؛ اثری که در منابع مختلف بیشتر به‌عنوان ای‌پی یا مینی‌ال‌پی طبقه‌بندی می‌شود. این انتشار بیش از آن‌که مسیر تازه‌ای باز کند، روحیهٔ نمایشی و طنز سیاه گروه را برجسته کرد.

جهش بزرگ با Bloody Kisses

Bloody Kisses در سال ۱۹۹۳ منتشر شد و نقطهٔ عطف کارنامهٔ تایپ او نگتیو بود. آلبوم هم بخش سنگین و دیرجوش موسیقی گروه را ادامه می‌داد و هم به آن فضای ملودیک‌تر و گاثیک‌تری می‌داد. کیبوردهای جاش سیلور دیگر صرفاً عنصری تزئینی نبودند؛ آن‌ها در ساخت فضای قطعات و ایجاد تضاد میان گرمای ملودی و سرمای صوتی نقش داشتند.

در این دوره، ترکیب صدای پیتر استیل با گیتار کنی هیکی به هویت اصلی گروه تبدیل شد. باس نه‌فقط ساز همراه، بلکه یکی از ستون‌های اصلی تنظیم بود. ریف‌ها اغلب با فاصله‌های زیاد و مکث‌های حساب‌شده حرکت می‌کردند و فضای قطعات به‌جای آن‌که بر سرعت بنا شود، از کشش و انتظار نیرو می‌گرفت.

از نظر تاریخی نیز آلبوم اهمیت زیادی داشت. Bloody Kisses نخستین آلبوم رودرانر رکوردز بود که به گواهی‌های طلایی و پلاتینیوم رسید. این آلبوم در نوامبر ۱۹۹۵ گواهی Gold و در دسامبر ۲۰۰۰ گواهی Platinum از RIAA دریافت کرد. بنابراین تعبیر دقیق این است که موفقیت آن برای رودرانر اهمیت تجاری بی‌سابقه‌ای داشت؛ نه این‌که آن را بدون مدرک «نخستین آلبوم گاثیک‌متال تاریخ» بدانیم.

دوران ملودیک‌تر: October Rust

پس از موفقیت Bloody Kisses، گروه در October Rust به سوی وجه ملودیک‌تر خود رفت. آلبوم در سال ۱۹۹۶ منتشر شد و در آن، تضاد میان سنگینی و لطافت با دقت بیشتری تنظیم شده است. قطعاتی مانند Love You to Death و Wolf Moon نشان می‌دهند که تایپ او نگتیو می‌توانست از ریف‌های سنگین فاصله بگیرد، بدون آن‌که هویت خود را از دست بدهد.

October Rust به‌جای تکیهٔ مداوم بر خشونت صوتی، از سکوت، فضای خالی و جمله‌بندی‌های آرام استفاده می‌کند. آواز استیل در بخش‌هایی به نجوا نزدیک می‌شود و کیبوردها حال‌وهوایی شبیه موسیقی ارگ کلیسا ایجاد می‌کنند. بااین‌حال، آلبوم کاملاً یکدست نیست؛ نقد آل‌میوزیک نیز به این نکته اشاره کرده که ایدهٔ برجسته‌کردن وجه ملودیک گروه جذاب است، اما انسجام اثر در همهٔ بخش‌ها به یک اندازه حفظ نمی‌شود.

این محدودیت از ارزش آلبوم کم نمی‌کند. October Rust برای شنونده‌ای که می‌خواهد با بخش قابل‌دسترس‌تر و ملودیک‌تر موسیقی گروه آشنا شود، انتخاب مناسبی است؛ درحالی‌که هنوز ریف‌های سنگین، فضای گاثیک و طنز تلخ تایپ او نگتیو را حفظ کرده است.

تاریکی فشرده‌تر در World Coming Down

سه سال بعد، World Coming Down فضای سنگین‌تر و شخصی‌تری داشت. آل‌میوزیک این اثر را به‌مراتب تاریک‌تر از October Rust توصیف کرده است؛ توصیفی که با ساختار موسیقی آلبوم همخوانی دارد. تمپوها در بسیاری از قطعات خزنده و آهسته‌اند و گروه به‌جای دنبال‌کردن ملودی‌های فوری، روی فرسایش تدریجی فضا تمرکز می‌کند.

در این آلبوم، سنگینی فقط از دیستورشن نمی‌آید. تکرار ریف‌ها، کش‌دادن میزان‌ها و استفاده از سکوت باعث می‌شود شنونده حس کند موسیقی به‌تدریج روی او فشار می‌گذارد. آواز استیل نیز بیش از گذشته در خدمت فضای افسرده و درون‌گرای اثر قرار دارد.

اگر October Rust تعادل میان زیبایی و تیرگی بود، World Coming Down وزن بیشتری به سوی تیرگی دارد. این تغییر برای مخاطبی که به قطعات کوتاه و فوراً گیرای گروه علاقه دارد ممکن است دشوار باشد، اما برای شناخت دامنهٔ احساسی و آهنگسازی تایپ او نگتیو ضروری است.

سبک موسیقایی و هویت تایپ او نگتیو

توصیف موسیقی گروه با یک برچسب ساده دشوار است. منابعی مانند آل‌میوزیک آن را در محدودهٔ آلترناتیو متال، گاث‌متال و هوی‌متال دسته‌بندی می‌کنند. ارتباط گروه با دوم‌متال نیز از تمپوهای بسیار آهسته، ریف‌های کش‌دار و فضای سنگین آن قابل شنیدن است، هرچند این برچسب در همهٔ منابع مرجع به‌عنوان ژانر اصلی گروه ثبت نشده است.

عنصر مرکزی صدای تایپ او نگتیو، تضاد است:

• آواز بسیار بم پیتر استیل در کنار ملودی‌های ساده و ماندگار
• گیتارهای سنگین در کنار کیبوردهای ارگ‌مانند
• ترانه‌های عاشقانه در کنار تصویرسازی‌های مرگ‌محور
• شوخی‌های زننده در کنار لحظات جدی و آسیب‌پذیر
• ساختارهای طولانی در کنار قطعاتی که ظرفیت جذب مخاطب گسترده‌تری داشتند

ترانه‌نویسی گروه نیز به همین تضاد وابسته بود. پیتر استیل از اغراق، طنز سیاه و تصویرهای گاثیک استفاده می‌کرد، اما این زبان همیشه به نمایش بیرونی محدود نمی‌شد. در قطعات آرام‌تر، مضمون‌هایی مانند فقدان، بی‌اعتمادی و تنهایی وزن بیشتری پیدا می‌کنند.

از نظر تنظیم، تایپ او نگتیو به‌جای نمایش تکنیک سازها، روی هویت جمعی صدا تمرکز داشت. باس، گیتار، کیبورد و درامز معمولاً برای ایجاد یک تودهٔ صوتی سنگین عمل می‌کردند. همین ویژگی باعث شد موسیقی گروه با وجود سادگی نسبی برخی ریف‌ها، فوراً قابل تشخیص باشد.

آلبوم‌های ضروری برای شنیدن

Slow, Deep and Hard، ۱۹۹۱

این آلبوم نقطهٔ شروع گروه و سندی از دورهٔ خشن‌تر آن است. موسیقی هنوز از نظر فرم به اندازهٔ آثار بعدی پالوده نشده، اما برای فهمیدن مسیر حرکت تایپ او نگتیو اهمیت دارد. در اینجا بیشتر با خشم، تمپوهای تندتر و ساختارهایی روبه‌رو هستیم که بعدها به زبان منسجم‌تری تبدیل شدند.

Bloody Kisses، ۱۹۹۳

این اثر مهم‌ترین نقطهٔ اتصال میان سنگینی، گاثیک و ملودی در کارنامهٔ گروه است. برای شناخت جایگاه تاریخی تایپ او نگتیو و ورود به جهان صوتی آن، Bloody Kisses انتخاب اصلی است. Christian Woman و Black No. 1 از قطعات شاخص این دوره‌اند و هرکدام بخشی از توانایی گروه در ساختن فضای نمایشی و ماندگار را نشان می‌دهند.

October Rust، ۱۹۹۶

این آلبوم وجه ملودیک‌تر و گاه آرام‌تر گروه را برجسته می‌کند. Love You to Death نمونه‌ای روشن از استفادهٔ گروه از فضای ارگ‌مانند، آواز کشیده و ریف‌های کم‌شتاب است. My Girlfriend’s Girlfriend نیز نشان می‌دهد که تایپ او نگتیو چگونه از طنز و سادگی ظاهری برای ساخت قطعه‌ای متمایز استفاده می‌کند.

World Coming Down، ۱۹۹۹

آلبومی سنگین‌تر، آهسته‌تر و کم‌دسترس‌تر که برای شناخت سمت تاریک‌تر گروه ضروری است. اینجا پیتر استیل و همکارانش کمتر به‌دنبال تکرار موفقیت October Rust هستند و بیشتر بر ایجاد فضایی فرساینده تمرکز می‌کنند. Everything Dies و قطعهٔ عنوانی، دو مسیر متفاوت آلبوم را نمایندگی می‌کنند.

Life Is Killing Me، ۲۰۰۳

این اثر پس از وقفه‌ای در فعالیت گروه منتشر شد و بخشی از شوخ‌طبعی و تنوع دوره‌های پیشین را بازگرداند. در کنار قطعات سنگین، ساختارهایی مستقیم‌تر و لحظات ملودیک‌تر شنیده می‌شود. آلبوم برای دنبال‌کردن تحول گروه پس از World Coming Down اهمیت دارد، هرچند جایگاه تاریخی آن با Bloody Kisses قابل مقایسه نیست.

Dead Again، ۲۰۰۷

Dead Again آخرین آلبوم استودیویی گروه است و با ترکیب نهایی چهار نفره ضبط شد. اهمیت آن فقط به جایگاه پایانی‌اش محدود نمی‌شود. جانی کلی در این آلبوم برای نخستین بار به‌صورت واقعی درام زد؛ موضوعی که در صدای منسجم‌تر و زنده‌تر اثر شنیده می‌شود.

ساخت آلبوم حدود هشت ماه طول کشید و روند ترانه‌سازی بیشتر بر پایهٔ همکاری مستقیم و بداهه‌پردازی میان اعضا شکل گرفت. قطعاتی مانند September Sun و The Profit of Doom نشان می‌دهند که گروه در پایان مسیر خود هنوز توانایی ترکیب ریف‌های سنگین، ملودی و فضای گاثیک را داشت.

بهترین آهنگ‌های تایپ او نگتیو

انتخاب‌های زیر رتبه‌بندی قطعی نیستند؛ این فهرست بر اساس اهمیت تاریخی، کیفیت آهنگسازی و نقشی که هر قطعه در شناخت دوره‌ای از گروه دارد تنظیم شده است.

Black No. 1 از Bloody Kisses

قطعه‌ای شاخص برای شناخت طنز سیاه، فضای گاثیک و توانایی گروه در ساختن یک ترجیع‌بند ماندگار. این آهنگ از معدود نمونه‌هایی است که تصویر نمایشی تایپ او نگتیو را به شکلی مستقیم به موسیقی قابل‌دسترس پیوند می‌دهد.

Christian Woman از Bloody Kisses

این قطعه بر ریف‌های سنگین و فضاسازی تدریجی تکیه دارد. تغییرات آن میان بخش‌های آرام و سنگین، توانایی گروه را در ساختن تنش نشان می‌دهد.

Love You to Death از October Rust

انتخابی مناسب برای شنیدن وجه ملودیک گروه. فضای کیبورد، آواز بم و حرکت آهستهٔ ریف‌ها در اینجا به‌خوبی کنار هم قرار گرفته‌اند.

Wolf Moon از October Rust

قطعه‌ای که به شکل روشن‌تری به علاقهٔ گروه به تصویرسازی گاثیک و فضای شبانه نزدیک می‌شود. ساختار آن نسبت به قطعات طولانی‌تر گروه مستقیم‌تر است و برای شروع شنیدن مناسب می‌ماند.

Everything Dies از World Coming Down

این آهنگ بخش ملودیک‌تر آلبومی تیره را نمایندگی می‌کند. تضاد میان عنوان و ساختار احساسی قطعه، یکی از نمونه‌های قابل‌توجه در ترانه‌نویسی پیتر استیل است.

World Coming Down از آلبوم هم‌نام

نمونه‌ای مناسب برای شنیدن جنبهٔ آهسته، سنگین و فرسایندهٔ موسیقی گروه. این قطعه برای مخاطبی که به فضای دوم‌متال و آهنگسازی تدریجی علاقه دارد، نقطهٔ ورود مهمی است.

I Don’t Wanna Be Me از Life Is Killing Me

این قطعه نسبت به بخش‌هایی از آثار متأخر گروه مستقیم‌تر و پرتحرک‌تر است. برای درک تداوم طنز تلخ و انرژی آلترناتیو تایپ او نگتیو انتخاب مناسبی به‌شمار می‌آید.

September Sun از Dead Again

قطعه‌ای ملودیک و سنگین از آخرین دورهٔ گروه که نشان می‌دهد تایپ او نگتیو در سال‌های پایانی هنوز به رابطهٔ میان فضای گاثیک و ترانه‌نویسی قابل‌دسترس وفادار بود.

راهنمای شروع شنیدن

برای شنوندهٔ تازه‌وارد، October Rust شروعی نسبتاً قابل‌دسترس است؛ این آلبوم هم صدای سنگین گروه را دارد و هم وجه ملودیک آن را برجسته می‌کند. برای شناخت هویت اصلی و جایگاه تاریخی تایپ او نگتیو، شنیدن Bloody Kisses ضروری است. اگر مخاطب پس از آن به سمت آثار کندتر و دشوارتر برود، World Coming Down تصویر کامل‌تری از ظرفیت تاریک و سنگین گروه ارائه خواهد کرد.

میراث گروه

میراث تایپ او نگتیو در یک ژانر مشخص خلاصه نمی‌شود. گروه به گاثیک‌متال کمک کرد تا از فضای صرفاً زیرزمینی فاصله بگیرد، اما خودش نیز در چارچوب‌های ژانری باقی نماند. استفاده از کیبورد، هارمونی‌های تیره، آواز بم و شوخی سیاه، الگویی ساخت که بعدها در گروه‌های مختلف به شکل‌های متفاوت دنبال شد.

بااین‌حال، تقلید از تایپ او نگتیو آسان نیست. بخش مهمی از هویت گروه به صدای منحصربه‌فرد پیتر استیل، رابطهٔ شخصی اعضا و تعادل میان جدیت و هزل وابسته بود. بسیاری از گروه‌ها می‌توانند تمپوهای آهسته یا ریف‌های سنگین را تکرار کنند، اما ترکیب دقیق این عناصر با شخصیت ترانه‌نویس و حضور صوتی استیل، ویژگی‌ای بود که به‌سادگی قابل انتقال نبود.

مرگ پیتر استیل در سال ۲۰۱۰ عملاً به فعالیت گروه پایان داد. جانی کلی در گفت‌وگویی با بیلبورد گفته است که اعضا قصد داشتند برای آلبوم هشتم کار کنند، اما این برنامه با مرگ استیل متوقف شد. بنابراین Dead Again را باید هم آخرین انتشار استودیویی گروه دانست و هم پایان مستندی بر یک مسیر هنری که از خشم خام Slow, Deep and Hard به ترکیبی پخته‌تر از سنگینی، ملودی و تاریکی رسید.

ارزیابی نهایی

تایپ او نگتیو گروهی نبود که صرفاً با ظاهر گاثیک یا صدای بم خواننده‌اش شناخته شود. ارزش واقعی آن در معماری تضادهاست: موسیقی‌ای که می‌تواند هم سنگین و کند باشد و هم به‌خاطر ملودی‌هایش در ذهن بماند؛ هم به مسائل جدی نزدیک شود و هم آن‌ها را با طنز سیاه و اغراق‌آمیز بیان کند.

Bloody Kisses جایگاه تاریخی گروه را تثبیت کرد، October Rust دامنهٔ ملودیک آن را گسترش داد و World Coming Down نشان داد که این فرمول تا چه اندازه می‌تواند تیره و فرساینده شود. Dead Again نیز پایان کم‌اهمیتی نیست؛ اثری است که همکاری چهار عضو و حضور واقعی جانی کلی در درامز را به بخشی از صدای پایانی گروه تبدیل کرد.

ارزیابی تحریریه این است که تایپ او نگتیو بیش از آن‌که صرفاً یک گروه گاثیک‌متال موفق باشد، نمونه‌ای نادر از پیوند میان شخصیت، ترانه‌نویسی و تولید صوتی است؛ گروهی که تأثیرش را نمی‌توان فقط با تعداد آلبوم‌ها یا میزان فروش توضیح داد.

سوالات متداول