نیو ویو (New Wave) یکی از تاثیرگذارترین جنبشهای موسیقی در اواخر دهه ۱۹۷۰ و دههی ۱۹۸۰ میلادی است که در واقع پاسخی ملودیک و خلاقانه به خشونت عریان پانک راک و ساختارهای تکراری راک کلاسیک بود. این سبک با ادغام هوشمندانهی موسیقی پاپ، استفاده نوآورانه از سینتسایزرها و تاکید بر زیباییشناسی هنری، توانست صدایِ عصبیِ پانک را به فرمی رادیوپسندتر و در عین حال تجربهگرا تبدیل کند. نیو ویو فراتر از یک سبک صوتی، به عنوان یک هویت بصری و فرهنگی، مسیر را برای سلطه موسیقی پاپ در دهه ۸۰ هموار کرد.
ویژگیهای موسیقایی نیو ویو بر محور تنوع و آزمایشگری میچرخد. بر خلاف پانک که بر دیستورشن سنگین متکی بود، در نیو ویو گیتارها صدایی شفاف و گاهی با افکتهای «کورس» (Chorus) یا «ریورب» ملایم دارند. استفاده گسترده از سینتسایزرهای آنالوگ برای خلق ملودیهای گیرا و خطوط بیسِ رقصآور، از ارکان اصلی این سبک است. در بسیاری از آثار این دوره، درامماشینها جایگزین درامزِ سنتی شدند تا ضربآهنگی مکانیکی و دقیق برای سبکهای رقص ایجاد کنند. ساختار آهنگسازی در نیو ویو معمولاً از الگوهای سنتی پاپ (ورس-کورس) پیروی میکند، اما با تزریقِ هارمونیهای غیرمنتظره و فضاهایِ اکسنتریک، به آن ماهیتی مدرن میبخشد. تولیداتِ این سبک اغلب با دقتِ مهندسیشده و کیفیتِ صوتیِ بالا همراه است که نشاندهنده علاقه هنرمندان به تکنولوژیهای نوظهور صوتی در آن زمان بود.
ریشههای تاریخی نیو ویو را باید در صحنههای موسیقی زیرزمینی شهرهای بزرگی مانند لندن و نیویورک جستوجو کرد. این سبک در دورانِ پسا-پانک (Post-punk) متولد شد؛ زمانی که هنرمندان احساس کردند پانک به یک بنبستِ خلاقانه رسیده است. در اواخر دهه ۷۰، با ظهور شبکههای تلویزیونی موسیقی نظیر **MTV**، نیو ویو توانست به سرعت به جریان اصلی (Mainstream) راه یابد و به موسیقیِ غالبِ دههی ۱۹۸۰ تبدیل شود. این سبک با تلفیق هنر، مد و موسیقی، به نوعی فرهنگِ تصویریِ عصر خود را تعریف کرد و بعدها تاثیرات عمیق آن بر موسیقیِ سینت-پاپ، ایندی پاپ و حتی موسیقی الکترونیک معاصر بهوضوح قابل مشاهده است.
از هنرمندان شاخص این سبک، گروه Talking Heads با رویکردِ آوانگارد و ترکیبِ ریتمهای فانک با ساختارهای راک، نیو ویو را به سطحی جدید از بلوغ هنری رساند. گروه Blondie با هوشمندی، مرز میان پانکِ خیابانی و پاپِ رادیویی را از بین برد و به نمادی از این تغییرِ دوران تبدیل شد. گروه Devo با استفاده از تمهای تکنولوژیک و نگاهی طنزآمیز به فرهنگِ مصرفی، یکی از شاخصترین صداهایِ الکترونیکِ نیو ویو را خلق کرد و گروه Duran Duran با ترکیبِ استایلِ بصریِ خیرهکننده و تولیداتِ مدرن، به چهرهیِ جهانیِ این جنبش در اوایل دهه ۸۰ تبدیل شد.
نیو ویو موسیقیِ گذار و هیجان است. این سبک برای شنوندگانی مناسب است که از موسیقیِ راکِ کلاسیک به دنبال تجربهای صوتی با رنگوبوی مدرن، رقصآور و خلاقانه هستند. نیو ویو با گشودنِ درهای استودیوها به رویِ سینتسایزرها و نترسیدن از پاپ، به یکی از شادابترین و خاطرهانگیزترین دورانهای تاریخِ موسیقی راک تبدیل شد که همچنان برای گوشهای تازه، سرگرمکننده است.
