دث متال یکی از خشنترین و تاثیرگذارترین زیرسبکهای موسیقی متال است که از دل موسیقی اکستریم دهه ۱۹۸۰ بیرون آمد و خیلی زود به یکی از ستونهای اصلی موسیقی متال تبدیل شد. این ژانر با تاکید بر سنگینی صوتی، سرعت بالا، تکنیک نوازندگی و فضایی تیره و تهدیدآمیز شناخته میشود. برخلاف هوی متال کلاسیک که هنوز به ملودی و ساختارهای سنتی راک وفادار بود، دث متال مرزها را شکست و صدایی ساخت که هم از نظر اجرایی افراطیتر بود و هم از نظر بیان، تصویری بیپردهتر از خشونت، مرگ، فروپاشی و اضطراب انسانی ارائه میداد.
در ویژگیهای موسیقایی دث متال، گیتار الکتریک نقشی کاملاً مرکزی دارد. ریفها معمولاً با کوک پایین، دیستورشن سنگین و الگوهای سریع «پالم میوت» نواخته میشوند و اغلب از فواصل دیسونانت برای ایجاد حس ناآرامی استفاده میکنند. درامز در این سبک معمولاً به «بلاست بیت» و دابلکیک متکی است و انرژی کوبندهای به قطعه میدهد. بیس اگرچه گاهی در میکس پنهانتر است، اما در ساختن وزن و ضخامت صدا اهمیت زیادی دارد. وکال دث متال معمولاً به شکل «گرول» (Growl) یا غرشهای عمیق اجرا میشود که به یکی از شناسههای اصلی این سبک تبدیل شده است. از نظر آهنگسازی، قطعات میتوانند بسیار متغیر باشند؛ از ساختارهای مستقیم و تهاجمی تا تنظیمهای فنی و چندبخشی. تولید آثار نیز معمولاً شفافتر از بلک متال است تا ضربه ریفها، درامز و تغییرات تکنیکی بهخوبی شنیده شود.
ریشههای دث متال به اواخر دهه ۱۹۸۰ در آمریکا، بهویژه فلوریدا، و همزمان در بخشهایی از اروپا بازمیگردد. این سبک از شدت و سرعت Thrash Metal، تاریکی Black Metal اولیه و حتی خشونت Hardcore Punk تاثیر گرفت، اما خیلی زود هویت مستقل خود را پیدا کرد. استودیوها و صحنههای محلی در آمریکا نقشی مهم در شکلگیری صدای اولیه این ژانر داشتند و در ادامه، موجهای سوئدی و بریتانیایی نیز رنگوبوی خاص خود را به آن افزودند. دث متال بعدها به زیرسبکهای متعددی مانند تکنیکال دث متال، ملودیک دث متال و بروتال دث متال منشعب شد و تاثیر آن در سراسر موسیقی اکستریم باقی ماند.
در میان هنرمندان مهم این سبک، Death جایگاهی محوری دارد؛ گروهی که با هدایت چاک شولدینر، زبان موسیقایی دث متال را تعریف کرد و آن را از خشونت خام به سوی پیچیدگی و عمق بیشتر برد. Morbid Angel با ریفهای پیچیده و فضای شیطانی و سنگین، یکی از چهرههای تعیینکننده این ژانر شد. Obituary با ریفهای کندتر و صدای باتلاقی و سنگین خود، وجهی متفاوت از دث متال آمریکایی را تثبیت کرد. در اروپا نیز Entombed و Dismember با صدای خشن و ارهای گیتار، هویت دث متال سوئدی را ساختند و نشان دادند این سبک فقط یک فرمول ثابت ندارد.
دث متال برای شنوندگانی جذاب است که از موسیقی شدید، دقیق و بیتعارف لذت میبرند و به دنبال تجربهای فراتر از قالبهای رایج راک و متال هستند. این ژانر با تکیه بر ریفسازی قدرتمند، درامز کوبنده و اجرای بیرحمانه، همچنان یکی از مهمترین و ماندگارترین شاخههای موسیقی متال باقی مانده است.
