Animals as Leaders

Animals as Leaders گروهی اینسترومنتال از ایالات متحده است که در ۲۰۰۷ شکل گرفت و از همان ابتدا میان پراگرسیو متال، دِجِنت و فیوژن حرکتی نامتعارف داشت. هستهٔ اصلی این پروژه را توسین اباسی (Tosin Abasi) بنا کرد؛ گیتاریستی که خیلی زود زبان شخصی‌اش در نوازندگی هشت‌سیم، تپینگ چندصدایی و ریتم‌های شکسته به امضای گروه تبدیل شد. بعدتر خاویِر رِیِس (Javier Reyes) و مت گارْسْتکا (Matt Garstka) ترکیب تثبیت‌شدهٔ گروه را کامل کردند و از ۲۰۱۲ به این‌سو، همین سه‌نفره ستون اصلی هویت گروه بوده‌اند.
آنچه Animals as Leaders را مهم می‌کند، فقط پیچیدگی تکنیکی نیست؛ مسئله این است که گروه توانست میان نمایش مهارت و ساختن قطعاتی با معماری روشن تعادل برقرار کند. در صحنه‌ای که خیلی از پروژه‌های اینسترومنتال به سرعت به خودنمایی خالی نزدیک می‌شوند، این گروه معمولاً روی ساختار، تنش و حرکت درونی قطعه تکیه کرده است.

اعضای فعلی

• توسین اباسی (Tosin Abasi) — گیتار لید، باس در سال‌های آغازین پروژه
• خاویر ریس (Javier Reyes) — گیتار ریتم
• مت گارستکا (Matt Garstka) — درامز

اعضای پیشین برجسته

• چیبون لیتلفیلد (Chebon Littlefield) — بیس و کیبورد در دورهٔ آغازین
• مت هالفن (Matt Halpern) — درامز
• ناوینه کوپر‌ویس (Navene Koperweis) — درامز و کیبورد، پیش از تثبیت ترکیب فعلی

شکل‌گیری از دل پروژهٔ شخصی توسین اباسی

Animals as Leaders از دل دوران پس از گروه قبلی اباسی، Reflux، بیرون آمد. ایدهٔ اولیه بیشتر شبیه یک پروژهٔ شخصی بود تا یک گروه کامل؛ همین مسئله هم به اباسی آزادی داد تا از قالب معمول متال گیتارمحور فاصله بگیرد. نام گروه هم از رمان Ishmael اثر دانیل کوین (Daniel Quinn) گرفته شده است؛ انتخابی که با نگاه مفهومی و ضدسنتی پروژه هم‌خوانی دارد.

نکتهٔ مهم این است که از همان آغاز، گروه به‌جای تکیه بر خواننده و متن، روی بیان صرفاً موسیقایی پیش رفت. این تصمیم بعدها به بخشی از هویت آن‌ها تبدیل شد. در غیاب وکال، مسئولیت روایت موسیقایی به عهدهٔ گیتارها، درامز و تنظیم افتاد؛ چیزی که در آثار بعدی گروه هم هرگز ساده یا دم‌دستی نشد.

از آلبوم نخست تا تثبیت زبان شخصی

نخستین آلبوم هم‌نام گروه در ۲۰۰۹ منتشر شد و همان زمان نشان داد با یک پروژهٔ فرعی یا صرفاً نمایشی طرف نیستیم. در این آلبوم، ایدهٔ دو گیتار هشت‌سیم به‌عنوان شالودهٔ هارمونی و ریتم، نقش اساسی داشت. بسیاری از ایده‌هایی که بعدتر در دِجِنت و پراگرسیو متال گسترش پیدا کردند، در همین دوره با صدایی دقیق‌تر و منسجم‌تر صورت‌بندی شدند.

Weightless در ۲۰۱۱ گام مهم بعدی بود. اگر آلبوم اول بیشتر معرفی زبان گروه بود، اینجا خود زبان پخته‌تر شد. قطعات، فشرده‌تر و از نظر ریتمیک پیچیده‌تر شدند و درامز هم فضای بیشتری برای پاسخ‌گویی به گیتارها پیدا کرد. این دوره برای گروه مهم است چون نشان داد آن‌ها فقط بر شگفتی اولیه تکیه ندارند و می‌توانند فرمول خودشان را توسعه دهند.

با The Joy of Motion در ۲۰۱۴، گروه از نظر دامنهٔ دینامیکی و رنگ‌آمیزی صوتی گسترده‌تر شد. این آلبوم نسبت به آثار ابتدایی، لحنی بازتر و گاه ملودیک‌تر دارد، هرچند هستهٔ فنی و پرتنش گروه همچنان حفظ شده است. در همین دوره، Matt Garstka به‌عنوان درامر به‌خوبی با معماری پیچیدهٔ موسیقی گروه جفت شد و نقش او در انسجام آثار بعدی کمتر از گیتاریست‌ها نیست.

The Madness of Many در ۲۰۱۶ و سپس Parrhesia در ۲۰۲۲ نشان دادند که Animals as Leaders هنوز هم در حال جابه‌جا کردن مرزهای کار خودش است، نه تکرار موفقیت‌های قبلی. به‌خصوص در Parrhesia، تمرکز روی وضوح تولید و برخورد انسانی‌تر با اجراها محسوس است؛ هرچند هویت فنی و پیچیدهٔ گروه همچنان پررنگ مانده است.

زبان موسیقایی گروه؛ تکنیک در خدمت ساختار

امضای صوتی Animals as Leaders بر چند پایه استوار است: گیتارهای هشت‌سیم، ریتم‌های لایه‌لایه، تپینگ چندصدایی، پولی‌ریتم، و درام‌نوازی بسیار دقیق و واکنشی. اباسی از آن دسته نوازندگانی نیست که تکنیک را فقط برای نمایش سرعت به کار بگیرد؛ در بهترین لحظات، تکنیک در خدمت ساختن تنش، حرکت هارمونیک و تغییر بافت قرار می‌گیرد.

از سوی دیگر، نبودِ وکال باعث شده تمرکز گروه روی «جمله‌پردازی» در سطح سازها باشد. به همین دلیل، قطعاتی که شاید روی کاغذ پیچیده و سرد به نظر برسند، در اجرا اغلب مثل دیالوگ میان سازها عمل می‌کنند. گارستکا هم در این میان نقشی فراتر از همراهی ساده دارد؛ درامز او نه‌فقط زمان را نگه می‌دارد، بلکه خودش بخشی از ملودی ریتمیک قطعه است.

آلبوم‌های ضروری برای شنیدنیدن

Animals as Leaders، ۲۰۰۹

اولین آلبوم گروه برای فهمیدن منطق پروژه حیاتی است. اینجا هنوز همه‌چیز در حال معرفی شدن است، اما ایدهٔ اصلی کاملاً روشن است: متال تکنیکی بدون اتکا به وکال، با گیتارهایی که هم نقش هارمونیک دارند و هم نقش پرکاشن. برای شنیدن شکل‌گیری زبان گروه، این آلبوم نقطهٔ شروع طبیعی است.

Weightless، ۲۰۱۱

اگر بخواهید ببینید گروه چگونه از ایدهٔ اولیه فراتر رفت، این آلبوم مهم است. قطعات فشرده‌تر، طراحی ریتمیک پیچیده‌تر و اعتمادبه‌نفس بیشتر در تنظیم، آن را به یکی از مهم‌ترین آثار کارنامهٔ گروه تبدیل کرده است. این آلبوم برای درک بلوغ اولیهٔ Animals as Leaders ضروری است.

The Joy of Motion، ۲۰۱۴

این اثر یکی از متعادل‌ترین آثار گروه است. هم پیچیدگی دارد، هم جریان شنیداری‌اش از بعضی کارهای پیشین بازتر است. برای شنونده‌ای که می‌خواهد بفهمد چگونه گروه میان فیوژن، دجنت و پراگرسیو متال تعادل برقرار می‌کند، این آلبوم اهمیت زیادی دارد.

The Madness of Many، ۲۰۱۶

در اینجا گروه وارد قلمرویی تاریک‌تر و فشرده‌تر می‌شود. قطعات کوتاه‌تر و متراکم‌ترند و تمرکز روی ایده‌های ریتمیک بیشتر حس می‌شود. این آلبوم از نظر معماری صوتی، یکی از جدی‌ترین کارهای گروه است.

Parrhesia، ۲۰۲۲

آخرین آلبوم استودیویی گروه تا امروز، نشان می‌دهد Animals as Leaders همچنان توانایی تازه‌سازی زبان خودش را دارد. تولید شفاف‌تر و رویکردی که به اجرای زنده و پویایی انسانی نزدیک‌تر است، این آلبوم را به جمع‌بندی مهمی از دورهٔ متأخر گروه تبدیل کرده است.

راهنمای شروع شنیدن Animals as Leaders

اگر تازه می‌خواهید وارد آثار گروه شوید، The Joy of Motion معمولاً دسترس‌پذیرترین نقطهٔ شروع است.
اگر بخواهید هویت اصلی گروه را بشناسید، Weightless انتخاب بهتری است.
و اگر دنبال شنیدن کار پیچیده‌تر و متأخرتر هستید، Parrhesia تصویر دقیق‌تری از وضعیت امروز گروه می‌دهد.

بهترین قطعات برای آشنایی با گروه

«CAFO» از آلبوم Animals as Leaders

یکی از شناخته‌شده‌ترین قطعات آغازین گروه است و زبان اولیهٔ آن‌ها را خوب خلاصه می‌کند: ریتم‌های تودرتو، تپینگ و دیالوگ فشردهٔ گیتارها.

«Tempting Time» از آلبوم Animals as Leaders

قطعه‌ای که خیلی‌ها از طریق آن با گروه آشنا شدند. ترکیب انرژی، پیچیدگی و حس ملودیک، آن را به یکی از قطعات شاخص دورهٔ اول تبدیل کرده است.

«Behaving Badly» از آلبوم Weightless

نمونه‌ای خوب از اینکه گروه چگونه از صرفِ نمایش تکنیک فاصله می‌گیرد و قطعه‌ای با منطق درونی می‌سازد.

«Ectogenesis» از آلبوم Weightless

قطعه‌ای که قدرت تنظیم و جابه‌جایی بافت در کارهای گروه را نشان می‌دهد؛ جایی که سکون و حرکت مدام در حال جایگزینی یکدیگرند.

«Tooth and Claw» از آلبوم The Joy of Motion

یکی از قطعات مناسب برای فهمیدن چطور گروه در دورهٔ میانی‌اش به سمت بیان بازتر رفت، بدون آنکه پیچیدگی خود را از دست بدهد.

«The Woven Web» از آلبوم The Joy of Motion

این قطعه برای درک حس جریان در موسیقی گروه اهمیت دارد؛ هم از نظر ریتم، هم از نظر ساختار.

«Arithmophobia» از آلبوم The Madness of Many

نمونه‌ای روشن از رویکرد ریتمیک فشرده‌تر گروه در میانهٔ دههٔ ۲۰۱۰.

«Monomyth» از آلبوم Parrhesia

قطعه‌ای که دورهٔ متأخر گروه را به‌خوبی نمایندگی می‌کند و نشان می‌دهد هنوز هم می‌توانند ایده‌های تازه را در فرم آشنا ارائه کنند.

میراث و جایگاه

اهمیت Animals as Leaders فقط در این نیست که یکی از شناخته‌شده‌ترین نام‌ها در اینسترومنتال متال مدرن است. آن‌ها عملاً به تثبیت نوعی از زبان گیتار کمک کردند که بعدتر در دِجِنت و شاخه‌های نزدیک به آن بسیار اثرگذار شد. در عین حال، گروه ثابت کرد که موسی گروه ثابت کرد که موسی هم اگر درست نوشته و درست اجرا شود، می‌تواند شنیدنی و ساختارمند بماند.

از نظر تاریخی، حضور اباسی و همکارانش به عادی‌سازی ایدهٔ گیتارهای چندسیم، ریتم‌های نامتقارن و برخورد فیوژن‌محور با متال کمک کرد. خیلی‌ها از این زبان تأثیر گرفته‌اند، اما کمتر گروهی توانسته مثل آن‌ها میان پیچیدگی و هویت قطعه‌محور تعادل برقرار کند. این همان نقطه‌ای است که Animals as Leaders را از یک پروژهٔ صرفاً تکنیکی جدا می‌کند.

جمع‌بندی

Animals as Leaders از آن گروه‌هایی است که بدون خواننده، بدون شعار و بدون تکیه بر فرمول‌های آشنا توانست جای خودش را در متال معاصر باز کند. مسیرشان از یک پروژهٔ شخصی به یک سه‌نفرهٔ تثبیت‌شده، نشان می‌دهد که ایده‌های دقیق اگر درست پرورده شوند، می‌توانند به زبان مستقل تبدیل شوند. هر آلبوم مهم این گروه بخشی از همین فرایند را ثبت کرده است: از معرفی زبان در Animals as Leaders تا بلوغ فرمی در Weightless، گسترش دامنه در The Joy of Motion و بازتعریف مجدد در Parrhesia.
اگر معیار را فقط پیچیدگی بگیریم، تصویر ناقصی به دست می‌آید. ارزش اصلی این گروه در این است که پیچیدگی را به ساختار، و ساختار را به هویت تبدیل کرده است؛ کاری که هنوز هم در متال مدرن کم‌نظیر است.

سوالات متداول