Trivium

تریویوم (Trivium) گروهی آمریکایی از اورلندوِ فلوریداست که در سال ۱۹۹۹ شکل گرفت و طی دو دهه، از یکی از نام‌های نوظهور موج متال مدرن آمریکا به گروهی با هویت مستقل در میان متال‌کور، ثرش متال و هوی‌متال ملودیک تبدیل شد. امضای صوتی آن‌ها در ترکیب ریف‌های تند و دقیق، ملودی‌های گیتاری دوصدایی، درام‌نوازی پرتحرک و آواز متغیر مت هیفی شکل می‌گیرد؛ آوازی که از فریادهای خشن تا خطوط تمیز و ملودیک را در بر می‌گیرد. تریویوم از ابتدا به یک فرمول ثابت وفادار نماند و همین تغییرات، هم عامل پیشرفت و هم منشأ بخشی از بحث‌ها پیرامون کارنامه‌اش بوده است.

اعضای فعلی

• مت هیفی (Matt Heafy) — گیتار، خواننده
• کوری بیولیو (Corey Beaulieu) — گیتار، همخوانی
• پائولو گرگولتو (Paolo Gregoletto) — گیتار باس، همخوانی
• الکس بنت (Alex Bent) — درامز

اعضای پیشین برجسته

• تراویس اسمیت (Travis Smith) — درامز
• نیک آگوستو (Nick Augusto) — درامز
• مت مدیرو (Mat Madiro) — درامز
• برنت یانگ (Brent Young) — گیتار باس

از اورلندو تا صحنه جهانی متال مدرن

تریویوم در اواخر دهه ۱۹۹۰ از دل صحنه محلی اورلندو شکل گرفت. مت هیفی و کوری بیولیو هسته گیتاری گروه را ساختند؛ ترکیبی که بعدها به مهم‌ترین عنصر پایدار صدای تریویوم بدل شد. پائولو گرگولتو در سال ۲۰۰۴ به گروه پیوست و از آن زمان، ستون ثابت بخش ریتم بوده است.

اولین آلبوم گروه، Ember to Inferno در سال ۲۰۰۳، تصویری خام اما قابل‌تشخیص از مسیر آینده تریویوم ارائه می‌داد: ریف‌های متأثر از ثرش متال، ضرباهنگ‌های متال‌کور و تلاشی جدی برای استفاده از ملودی در ساختارهایی تهاجمی. این آلبوم هنوز از نظر ترانه‌سرایی و تولید به انسجام آثار بعدی نرسیده بود، اما نشان می‌داد با گروهی روبه‌رو هستیم که صرفاً به الگوهای رایج متال‌کور اوایل دهه ۲۰۰۰ اکتفا نمی‌کند.

نقطه تغییر اصلی با قرارداد گروه با Roadrunner Records و انتشار Ascendancy در سال ۲۰۰۵ رقم خورد. تریویوم در زمانی مطرح شد که متال‌کور آمریکا مخاطبان گسترده‌ای پیدا کرده بود، اما بخش بزرگی از آن صحنه کمتر به سنت نوازندگی متال کلاسیک و ثرش توجه نشان می‌داد. تریویوم این دو جهان را به هم پیوند زد: خشونت و بریک‌دان‌های متال‌کور را با لیدهای گیتاری، سولوها و ساختارهای ملودیک‌تر درآمیخت.

چرا Ascendancy جایگاه تریویوم را تثبیت کرد؟

Ascendancy آلبومی بود که تریویوم را از یک گروه جوان محلی به نامی بین‌المللی تبدیل کرد. قطعاتی مانند «Pull Harder on the Strings of Your Martyr»، «Like Light to the Flies» و «A Gunshot to the Head of Trepidation» نشان می‌دادند گروه توانایی ساخت ترانه‌های نسبتاً پیچیده اما مستقیم را دارد؛ قطعاتی که هم برای سالن‌های بزرگ مناسب بودند و هم جزئیات کافی برای شنونده دقیق‌تر داشتند.

موفقیت آلبوم تنها به انرژی آن مربوط نبود. نقش اصلی را توازن میان خشونت و ملودی بازی می‌کرد. گیتارهای هیفی و بیولیو، اغلب با هارمونی‌های دوگانه و موتیف‌های ملودیک به ترانه‌ها رنگ می‌دادند؛ در حالی که درام تراویس اسمیت، سرعت و تغییرات لازم را بدون از بین بردن تمرکز قطعات تأمین می‌کرد.

Ascendancy همچنین تریویوم را وارد چرخه تورهای بزرگ کرد؛ حضوری که برای گروهی با میانگین سنی پایین در آن دوره اهمیت زیادی داشت. اجرای زنده، بخش مهمی از تثبیت اعتبار آن‌ها شد، زیرا موسیقی تریویوم به دقت نوازندگی و کنترل ریتم وابسته بود و صرفاً با تولید استودیویی کار نمی‌کرد.

آزمون بزرگ: The Crusade و فاصله گرفتن از متال‌کور

پس از موفقیت Ascendancy، تریویوم در سال ۲۰۰۶ مسیر متفاوتی را با The Crusade انتخاب کرد. این آلبوم به‌وضوح از ثرش متال دهه ۱۹۸۰، به‌ویژه متالیکا، تأثیر گرفته بود. آواز مت هیفی در بسیاری از قطعات به شیوه‌ای خشک‌تر و نزدیک‌تر به خوانندگی ثرش تغییر کرد و فریادهای خشن آلبوم قبل تقریباً کنار گذاشته شد.

این تصمیم واکنش‌های دوگانه‌ای به همراه داشت. برای بخشی از مخاطبان، The Crusade نشان می‌داد تریویوم به دنبال گسترش زبان موسیقایی خود است؛ اما عده‌ای دیگر آن را فاصله‌ای بیش از حد از هویت شکل‌گرفته گروه می‌دانستند. مسئله اصلی، خودِ تأثیرپذیری از ثرش نبود؛ بلکه نزدیکی بیش از اندازه بعضی قطعات به الگوهای آشنای ژانر، فضای کافی برای شخصیت مستقل گروه باقی نمی‌گذاشت.

با این حال، این دوره برای تریویوم بی‌فایده نبود. تجربه ساخت قطعاتی با اتکا به ریف، سولو و اجرای تمیز، بعدها به آن‌ها کمک کرد تا زبان متال‌کور اولیه‌شان را پخته‌تر و گسترده‌تر بازسازی کنند.

شناسایی دوباره هویت گروه در Shogun

Shogun در سال ۲۰۰۸ نقطه تعادل مهمی در کارنامه تریویوم بود. گروه در این آلبوم، خشونت صوتی و آوازهای خشن را بازگرداند، اما از دستاوردهای فنی و ترانه‌سرایی دوره The Crusade نیز صرف‌نظر نکرد. نتیجه، آلبومی مفصل‌تر، تاریک‌تر و جاه‌طلبانه‌تر بود که میان ثرش، متال‌کور، پراگرسیو متال و ملودیک دث متال حرکت می‌کرد.

قطعه عنوانی «Shogun» با زمان بیش از یازده دقیقه، نماد بلندپروازی این دوره است. ساختار ترانه با تغییرات متعدد، بخش‌های ملودیک و ریف‌های سنگین پیش می‌رود، اما از هم نمی‌پاشد. در سوی دیگر، «Kirisute Gomen» و «Down from the Sky» شکل فشرده‌تر و اجرایی‌تر تریویوم را حفظ می‌کنند.

Shogun برای بسیاری از شنوندگان، آلبومی است که توانایی واقعی تریویوم در جمع‌کردن چند گرایش متال را نشان می‌دهد. این اثر نه بازگشتی صرف به Ascendancy بود و نه تکرار تجربه The Crusade؛ بلکه نقطه‌ای بود که گروه توانست تأثیرهایش را بیشتر در خدمت شخصیت خودش قرار دهد.

سال‌های تغییر و رسیدن به یک ترکیب پایدارتر

پس از Shogun، تریویوم وارد دوره‌ای شد که تغییر در اعضای بخش درامز و جست‌وجو برای فرم تازه، بر خروجی گروه اثر گذاشت. In Waves در سال ۲۰۱۱ برخی از عناصر متال‌کور را پررنگ‌تر کرد و قطعه عنوانی آن به یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار گروه تبدیل شد. این آلبوم، به‌ویژه در قطعات کوتاه‌تر، گرایش بیشتری به ضربه مستقیم و ساختارهای قابل‌فهم‌تر داشت.

Vengeance Falls محصول ۲۰۱۳ با تهیه‌کنندگی دیوید درایمن، رویکردی صیقل‌خورده‌تر و ملودیک‌تر داشت. سپس Silence in the Snow در سال ۲۰۱۵ تقریباً به‌طور کامل از آواز خشن فاصله گرفت. این انتخاب، برخلاف انتظار بخشی از طرفداران، به معنای تغییر دائمی مسیر نبود؛ بیشتر نشان می‌داد گروه در پی آزمودن محدوده‌های صدای تمیز هیفی و ترانه‌های سنتی‌تر هوی‌متال است.

پیوستن الکس بنت به‌عنوان درامر در سال ۲۰۱۶، یکی از مهم‌ترین تحولات سال‌های بعد بود. درام‌نوازی او از نظر سرعت، دقت و تنوع، ظرفیت تازه‌ای به موسیقی تریویوم داد. آلبوم The Sin and the Sentence در سال ۲۰۱۷ نیز با بازگرداندن آوازهای خشن و استفاده مؤثر از توانایی بنت، آغاز دوره‌ای تازه برای گروه بود.

The Sin and the Sentence تا In the Court of the Dragon

سه آلبوم The Sin and the Sentence، What the Dead Men Say و In the Court of the Dragon هسته اصلی دوره متأخر تریویوم را شکل می‌دهند. در این آثار، گروه دیگر لازم نبود میان گذشته متال‌کوری، علاقه‌اش به ثرش و گرایش‌های ملودیک یکی را انتخاب کند. هر سه عنصر در یک زبان واحد کنار هم قرار گرفتند.

The Sin and the Sentence از نظر انرژی و تنوع، بازگشتی قاطع به فرم سنگین‌تر بود. قطعه «The Heart from Your Hate» نیز نشان داد تریویوم همچنان می‌تواند ملودی‌های فراگیر بنویسد، بدون آن‌که صدای کلی‌اش را به راک رادیویی تقلیل دهد.

What the Dead Men Say در سال ۲۰۲۰، فشرده‌تر و متمرکزتر به نظر می‌رسد. این آلبوم از نظر ساختار، میان قطعات تند، ملودیک و سنگین تعادل بهتری ایجاد می‌کند. در نهایت، In the Court of the Dragon در سال ۲۰۲۱، با فضایی حماسی‌تر و گرایش بیشتر به روایت‌های اسطوره‌ای، یکی از کامل‌ترین نمونه‌های ترانه‌سرایی متأخر گروه شد. تولید جاش ویلبر و ترکیب ریف‌های فنی با ملودی‌های روشن، به آلبوم انسجامی می‌دهد که در بخشی از آثار میانی گروه کمتر دیده می‌شد.

هویت موسیقایی تریویوم از کجا می‌آید؟

تریویوم را نمی‌توان با یک برچسب ژانری محدود کرد. ریشه متال‌کور در موسیقی آن‌ها واضح است، اما شیوه استفاده‌شان از گیتارهای هارمونیک، سولوها، ریف‌های پال‌میوت‌شده و ساختارهای روایی، به سنت‌های ثرش و هوی‌متال نزدیک‌تر است. در آثار متأخر، تأثیر ملودیک دث متال نیز در ملودی‌پردازی گیتارها و برخی الگوهای ریتمیک آشکارتر شنیده می‌شود.

نقطه قوت اصلی گروه در توانایی ساخت کورس‌های قابل‌حفظ در کنار بخش‌های سنگین است. مت هیفی خواننده‌ای است که محدوده وسیعی از شیوه‌های آوازی را به کار می‌گیرد، اما مؤثرترین لحظات او معمولاً جایی شکل می‌گیرد که آواز تمیز و خشن در خدمت درام ترانه قرار می‌گیرند، نه در رقابت با یکدیگر.

در کنار آن، همکاری هیفی و بیولیو مهم‌ترین عامل تشخیص‌پذیری تریویوم است. گفت‌وگوی میان گیتارهای ریتم و لید، چه در سولوها و چه در هارمونی‌های دوصدایی، موسیقی گروه را از بخش زیادی از هم‌نسلان متال‌کوری‌اش جدا می‌کند.

میراث تریویوم در متال قرن بیست‌ویکم

تریویوم از گروه‌هایی بود که نشان داد متال مدرن آمریکا می‌تواند هم از سنت فنی و ترانه‌نویسی متال دهه‌های قبل استفاده کند و هم انرژی صحنه متال‌کور را حفظ کند. اهمیت آن‌ها بیش از هر چیز در انعطاف‌پذیری‌شان است: گروه در دوره‌های مختلف اشتباهاتی هم داشته، اما حاضر بوده مسیر خود را بازنگری کند.

آن‌ها به‌جای ماندن در سایه موفقیت Ascendancy، چند بار هویتشان را بازتعریف کردند. نتیجه کارنامه‌ای یکدست نیست، اما به‌مرور به صدایی رسیده که امروز به‌سادگی قابل‌شناسایی است. برای گروهی که از دل صحنه متال‌کور دهه ۲۰۰۰ بیرون آمد، رسیدن به چنین استقلالی دستاورد کوچکی نیست.

از کجا شنیدن تریویوم را شروع کنیم؟

Ascendancy

برای شناخت انرژی اولیه و پیوند متال‌کور با ملودی‌پردازی گیتاری تریویوم، بهترین نقطه شروع است. این آلبوم توضیح می‌دهد چرا گروه در میانه دهه ۲۰۰۰ تا این اندازه سریع مطرح شد.

Shogun

اگر به ساختارهای طولانی‌تر، ریف‌های متنوع و فضای تیره‌تر علاقه دارید، Shogun تصویر عمیق‌تری از توانایی آهنگسازی تریویوم ارائه می‌دهد.

The Sin and the Sentence

این آلبوم مناسب شنونده‌ای است که می‌خواهد صدای پخته‌تر تریویوم را بشنود: تولید مدرن، درام‌نوازی برجسته و تعادل بهتر میان ملودی و تهاجم.

In the Court of the Dragon

برای ورود به دوره متأخر گروه، این آلبوم انتخابی دقیق است. تریویوم در آن از عناصر آشنای خود استفاده می‌کند، اما با تمرکز و اعتمادبه‌نفس بیشتر.

جمع‌بندی

تریویوم مسیر ساده‌ای را طی نکرده است. از متال‌کور خام Ember to Inferno تا جاه‌طلبی Shogun و انسجام آثار متأخر، هر دوره بخشی از جست‌وجوی گروه برای یافتن صدایی شخصی بوده است. گاهی این جست‌وجو به آثاری نامتوازن یا تصمیم‌هایی بحث‌برانگیز انجامیده، اما همین ریسک‌پذیری باعث شده تریویوم در یک دوره یا یک سبک منجمد نشود. امروز ارزش اصلی گروه در توانایی پیوند دادن چند زبان موسیقایی متال، بدون از دست دادن حس ترانه‌محور و اجرایی‌اش است؛ ویژگی‌ای که جایگاه آن‌ها را در میان گروه‌های مهم متال مدرن آمریکا حفظ کرده است.

سوالات متداول