Anthrax

انتراکس (Anthrax) گروهی آمریکایی است که در سال ۱۹۸۱ در نیویورک شکل گرفت و از ستون‌های اصلی ترش متال به شمار می‌آید. این گروه، در کنار متالیکا (Metallica)، مگادث (Megadeth) و اسلیر (Slayer)، یکی از «چهار بزرگ» ترش متال آمریکا است؛ اما هویت آن همیشه با همتایانش تفاوت داشته: ریف‌های تهاجمی و سرعت بالای ترش، شوخ‌طبعی آگاهانه، ارجاعات فرهنگ عامه و پیوند زودهنگام با هیپ‌هاپ. انتراکس در دهه ۱۹۸۰ صدایی ساخت که هم به هاردکور پانک نزدیک بود و هم به هوی‌متال کلاسیک؛ ترکیبی که بعدها بر کراس‌اور ترش، گروو متال و بخشی از نیو متال اثر گذاشت.

اعضای فعلی

• اسکات ایان (Scott Ian) — گیتار ریتم، هم‌خوانی
• چارلی بنانته (Charlie Benante) — درامز
• فرانک بلو (Frank Bello) — گیتار باس، هم‌خوانی
• جوی بلادونا (Joey Belladonna) — خواننده
• جان دانایس (Jon Donais) — گیتار لید

اعضای پیشین برجسته

• دن اسپیتز (Dan Spitz) — گیتار لید؛ عضو مؤثر دوران کلاسیک گروه و نوازنده آلبوم‌های مهم دهه ۱۹۸۰
• جان بوش (John Bush) — خواننده؛ صدای اصلی انتراکس از ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۵ و سپس در دوره‌ای کوتاه‌تر در اواخر دهه ۲۰۰۰
• دنی لیلکر (Danny Lilker) — گیتار باس؛ عضو اولیه و نوازنده نخستین آلبوم گروه
• روب کاجانو (Rob Caggiano) — گیتار لید؛ عضو دوره‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳
• نیل توربین (Neil Turbin) — خواننده نخستین آلبوم گروه

از نیویورک تا قلب ترش متال

انتراکس در محیطی شکل گرفت که هاردکور نیویورک، هوی‌متال بریتانیایی و موج تازه موسیقی متال آمریکا هم‌زمان بر نسل جوان اثر می‌گذاشتند. اسکات ایان و دن لیلکر از ابتدا به دنبال گروهی نبودند که صرفاً نسخه‌ای از متالیکا یا جوداس پریست باشد. ریف‌های تند، ضرب‌های کوبنده و اجراهای فشرده بخش مهمی از زبان موسیقایی انتراکس بود، اما علاقه اعضا به پانک و فرهنگ خیابانی نیویورک به موسیقی آن‌ها شخصیت متفاوتی می‌داد.

نخستین آلبوم، Fistful of Metal در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. این اثر هنوز گروهی را نشان می‌داد که در جست‌وجوی لحن نهایی خود بود: خوانندگی نیل توربین به هوی‌متال سنتی نزدیک‌تر بود و ترانه‌ها میان سرعت، ملودی و خشونت خام رفت‌وآمد می‌کردند. با این حال، قطعه Deathrider و بازخوانی Howling Furies از ریون (Raven) روشن می‌کردند که انتراکس از همان ابتدا انرژی بیشتری از متال کلاسیک می‌خواست.

ورود جوی بلادونا، فرانک بلو و سپس تثبیت نقش دن اسپیتز، مسیر گروه را عوض کرد. بلادونا برخلاف بسیاری از خوانندگان ترش متال، صدایی ملودیک، بلند و متأثر از هوی‌متال دهه ۱۹۷۰ داشت. این تفاوت باعث شد انتراکس بتواند ریف‌های بسیار سریع را با کورس‌هایی به‌یادماندنی همراه کند؛ ویژگی‌ای که در آثار هم‌دوره‌اش کمتر با همین شدت دیده می‌شد.

دوران کلاسیک و تثبیت هویت انتراکس

Spreading the Disease در سال ۱۹۸۵ نخستین آلبومی بود که انتراکس را به‌عنوان نامی جدی در ترش متال معرفی کرد. قطعه‌هایی مانند Madhouse و A.I.R. نشان دادند گروه به تعادل مهمی رسیده است: بنانته با درام‌نوازی دقیق و پرتحرک، امکان حرکت میان سرعت ترش و گروو را فراهم می‌کرد؛ اسکات ایان ریف‌هایی می‌نوشت که هم خشن بودند و هم به‌سادگی در ذهن می‌ماندند؛ و بلادونا ملودی را به ساختار قطعه اضافه می‌کرد، نه اینکه آن را از سنگینی موسیقی جدا کند.

این فرمول در Among the Living، منتشرشده در ۱۹۸۷، به اوج رسید. آلبوم از نظر جایگاه تاریخی یکی از آثار تعیین‌کننده ترش متال آمریکاست، اما دلیل اهمیتش فقط سرعت یا خشونت آن نیست. انتراکس در اینجا ریف‌های فشرده را با حس جمعی و شعارگونه کورس‌ها ترکیب کرد؛ انگار قطعه‌ها برای اجرا در سالن‌های شلوغ نوشته شده‌اند. Caught in a Mosh نمونه روشن این رویکرد است: قطعه‌ای کوتاه، مستقیم و مبتنی بر ریف‌هایی که از انرژی هاردکور تغذیه می‌کنند.

در عین حال، Indians نشان می‌دهد انتراکس می‌توانست با ساختارهای متال کلاسیک‌تر نیز کار کند. شروع آرام‌تر، حرکت تدریجی به سمت ریف اصلی و بخش مشهور «War Dance» باعث شد این قطعه در اجراهای زنده جایگاه خاصی پیدا کند. نام آلبوم نیز ادای احترامی به کلیف برتون (Cliff Burton)، بیسیست فقید متالیکا، بود که در سال ۱۹۸۶ درگذشت.

State of Euphoria در ۱۹۸۸ و Persistence of Time در ۱۹۹۰ ادامه طبیعی این دوره بودند، هرچند از نظر واکنش منتقدان و مخاطبان به اندازه Among the Living اجماع ایجاد نکردند. Persistence of Time فضای تیره‌تر و جدی‌تری دارد و تولید آن نیز سنگین‌تر و کم‌زرق‌وبرق‌تر است. بازخوانی Got the Time از جو جکسون (Joe Jackson) در این آلبوم، یکی از بهترین نمونه‌های توانایی انتراکس در تبدیل یک قطعه غیرمتال به اثری کاملاً منطبق با زبان خودشان است.

چرا صدای انتراکس با دیگر گروه‌های ترش فرق داشت؟

انتراکس هرگز صرفاً بر تند نواختن تکیه نکرد. پایه موسیقی گروه، گیتار ریتم اسکات ایان و درام‌نوازی چارلی بنانته است؛ دو عنصری که در کنار هم، ریتم‌هایی سنگین، جهشی و مناسب برای موش‌پیت می‌سازند. ایان معمولاً به جای ساختن ریف‌های پیچیده و چندلایه، از الگوهای کوبنده و دقیق استفاده می‌کند. ارزش این ریف‌ها در قابلیت اجرا، ضربه اولیه و جایگاهشان در ساختار قطعه است.

بنانته نیز در شکل‌گیری هویت گروه نقشی فراتر از یک درامر همراه دارد. او در ترانه‌نویسی بسیاری از قطعه‌های مهم انتراکس مشارکت داشته و درامز او اغلب میان تهاجم ترش و حس گروو حرکت می‌کند. همین خصوصیت بعدها در دوره جان بوش اهمیت بیشتری پیدا کرد، زیرا موسیقی انتراکس در دهه ۱۹۹۰ کمتر به سرعت صرف و بیشتر به وزن ریف‌ها متکی شد.

از سوی دیگر، شوخ‌طبعی و استفاده از فرهنگ عامه، بخشی واقعی از شخصیت گروه بود، نه یک ترفند تبلیغاتی. I Am the Law با الهام از شخصیت جاج درد (Judge Dredd) ساخته شد و N.F.L. به یاد جان بلوزی (John Belushi) نوشته شد. انتراکس نشان داد متال برای داشتن وزن و قدرت لازم نیست همیشه در لحن تیره، جدی یا آخرالزمانی باقی بماند.

همکاری با Public Enemy و گسترش مرزهای متال

بازخوانی مشترک Bring the Noise با پابلیک انمی (Public Enemy) در سال ۱۹۹۱، یکی از مهم‌ترین لحظه‌های کارنامه انتراکس و تاریخ پیوند راک با هیپ‌هاپ بود. نسخه اصلی قطعه در آلبوم It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back پابلیک انمی منتشر شده بود، اما همکاری دو گروه آن را به تقابل و گفت‌وگویی واقعی میان دو صحنه موسیقی تبدیل کرد.

اهمیت این همکاری فقط در تازگی آن نبود. انتراکس با این اثر نشان داد که ریتم، انرژی اجرا و نگرش ضدجریان می‌تواند میان هیپ‌هاپ و متال مشترک باشد. این همکاری سال‌ها پیش از آن رخ داد که ترکیب رپ و متال به یکی از فرمول‌های رایج موسیقی جریان اصلی تبدیل شود. با این حال، انتراکس را نباید صرفاً پیش‌درآمد نیو متال دانست؛ هسته موسیقی گروه همچنان بر ترش متال و هاردکور استوار بود.

دوره جان بوش: صدایی پایین‌تر و ریف‌هایی سنگین‌تر

پس از جدایی جوی بلادونا در سال ۱۹۹۲، جان بوش جای او را گرفت. تغییر خواننده برای انتراکس صرفاً جابه‌جایی یک عضو نبود؛ صدای خشن‌تر، بم‌تر و کم‌ملودی‌تر بوش، گروه را به سمت حال‌وهوایی سنگین‌تر سوق داد. Sound of White Noise در سال ۱۹۹۳ نخستین محصول این دوره بود و از نظر تجاری نیز موفق شد.

در این آلبوم، انتراکس از سرعت مشخص آثار دهه ۱۹۸۰ فاصله گرفت و بیشتر روی ریف‌های سنگین، فضای صنعتی‌تر و ساختارهای مدرن‌تر تمرکز کرد. قطعه Only به یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار دوره بوش بدل شد و نشان داد گروه می‌تواند بدون تکرار فرمول گذشته، هویت خود را حفظ کند.

Stomp 442 و Volume 8: The Threat Is Real مسیر مشابهی را ادامه دادند، اما در فضایی منتشر شدند که بازار موسیقی آمریکا دیگر مانند دهه ۱۹۸۰ برای ترش متال آماده نبود. با این حال، آثار دوره بوش امروز بیش از گذشته به‌عنوان بخشی مستقل از کارنامه انتراکس شنیده می‌شوند؛ نه جایگزینی ناموفق برای دوران بلادونا، بلکه برداشت دیگری از همان گروه با زبان صوتی متفاوت.

بازگشت بلادونا و احیای روح ترش

بازگشت جوی بلادونا و انتشار Worship Music در سال ۲۰۱۱، نقطه‌ای مهم در مسیر متأخر انتراکس بود. گروه در این آلبوم تلاش نکرد صرفاً دهه ۱۹۸۰ را بازسازی کند؛ در عوض، عناصر آشنای خود را با تولیدی معاصرتر و وزن ریف‌های دوره بوش تلفیق کرد. Fight ’Em ’Til You Can’t نمونه‌ای از همین رویکرد است: تند، سرراست و مناسب اجرای زنده، اما با صدایی بسیار ضخیم‌تر از آثار کلاسیک.

For All Kings در سال ۲۰۱۶ این بازگشت را تثبیت کرد. حضور جان دانایس در گیتار لید، به قطعه‌ها رنگ تکنیکی‌تری داد، بی‌آنکه جایگاه مرکزی ریف‌های اسکات ایان تضعیف شود. Blood Eagle Wings نیز از قطعه‌های مهم این دوره است؛ اثری بلندتر و چندبخشی که ظرفیت انتراکس برای حرکت فراتر از قالب‌های کوتاه و ضربه‌ای را نشان می‌دهد.

آلبوم‌های ضروری انتراکس

Among the Living (1987)

بهترین نقطه ورود به انتراکس کلاسیک است. آلبوم هم سرعت و خشونت ترش را دارد و هم حس جمعی، ملودی و شوخ‌طبعی خاص گروه را. Caught in a Mosh، I Am the Law و Indians سه ضلع اصلی این هویت‌اند.

Persistence of Time (1990)

برای شنونده‌ای که وجه تیره‌تر و جدی‌تر انتراکس را می‌خواهد، انتخاب مناسب‌تری است. تولید فشرده‌تر، حال‌وهوای سنگین‌تر و بازخوانی موفق Got the Time این آلبوم را از آثار پیشین جدا می‌کند.

Sound of White Noise (1993)

آلبومی کلیدی برای درک دوره جان بوش. انتراکس در اینجا از سرعت‌محوری فاصله می‌گیرد و بر ریف‌های سنگین‌تر، تنش صوتی و رنگ‌آمیزی مدرن‌تر تکیه می‌کند.

Worship Music (2011)

بازگشت بلادونا به معنای بازگشت ساده به گذشته نیست. آلبوم میان ریف‌های ترش قدیمی و صدادهی سنگین‌تر دوره‌های بعدی تعادل ایجاد می‌کند و جایگاه انتراکس را در قرن بیست‌ویکم دوباره تثبیت کرد.

قطعه‌های کلیدی برای شروع

Madhouse

از نخستین قطعه‌هایی که قدرت انتراکس در ترکیب ریف‌های تهاجمی با کورس‌های به‌یادماندنی را روشن کرد. ویدئوی آن در سال‌های نخست شبکه ام‌تی‌وی (MTV) جنجال‌برانگیز شد و پخش آن محدود شد.

Caught in a Mosh

یکی از نمونه‌های کامل پیوند ترش متال و هاردکور در کارنامه گروه است. ساختار کوتاه و ضربه‌ای قطعه، آن را به بخش ثابت بسیاری از اجراهای زنده انتراکس تبدیل کرده است.

I Am the Law

ترانه‌ای که علاقه گروه به فرهنگ کتاب‌های مصور را به یکی از شناخته‌شده‌ترین سرودهای متال دهه ۱۹۸۰ تبدیل کرد. ریف اصلی ساده اما بسیار مؤثر است و کورس آن برای همراهی جمعی طراحی شده است.

Indians

قطعه‌ای با ساختار پویاتر که از مقدمه‌ای آرام‌تر به اوج ریف‌های سنگین و بخش «War Dance» می‌رسد. این اثر بُعد جدی‌تر و دراماتیک‌تر ترانه‌نویسی انتراکس را نشان می‌دهد.

Bring the Noise

همکاری با پابلیک انمی، مرز میان هیپ‌هاپ و متال را در سطحی جدی‌تر جابه‌جا کرد. انرژی متقابل دو گروه مهم‌تر از هر برچسب سبکی است که بعدها برای این نوع ترکیب ساخته شد.

Only

یکی از بهترین معرفی‌ها به دوره جان بوش. قطعه بر سنگینی ریف، فضای متراکم و اجرای آوازی متفاوت بوش تکیه دارد و نشان می‌دهد انتراکس چگونه در دهه ۱۹۹۰ تغییر کرد.

Fight ’Em ’Til You Can’t

نمونه‌ای موفق از انتراکس متأخر: سریع، مستقیم و وفادار به انرژی کلاسیک گروه، اما با تولیدی امروزی‌تر و صدایی متراکم‌تر.

میراث انتراکس

اهمیت انتراکس در تاریخ متال فقط به عضویت در چهار بزرگ محدود نمی‌شود. گروه راهی برای ورود شوخ‌طبعی، فرهنگ عامه و روحیه هاردکور به ترش متال باز کرد، بی‌آنکه از قدرت موسیقایی ژانر کم کند. همکاری با پابلیک انمی نیز ثابت کرد مرزهای فرهنگی و سبکی میان صحنه‌های موسیقی، به اندازه‌ای که صنعت موسیقی تصور می‌کند، ثابت نیستند.

انتراکس در طول فعالیتش دوره‌های نابرابری داشته و تغییر خواننده، مسیرش را چند بار تغییر داده است. با این حال، گروه توانست هویت مرکزی خود را حفظ کند: ریف‌های ریتم‌محور، درام‌نوازی پرانرژی، نگاه خیابانی نیویورکی و تمایل به آزمودن قلمروهایی که بسیاری از هم‌نسلانش سراغشان نمی‌رفتند. همین انعطاف، بدون حذف ریشه‌های ترش، دلیل ماندگاری آن است.

سوالات متداول