The Rolling Stones

رولینگ استونز (The Rolling Stones) یکی از تأثیرگذارترین گروه‌های تاریخ موسیقی راک است که در سال ۱۹۶۲ در لندن تشکیل شد. این گروه با ترکیب بلوز، راک اند رول و آر اند بی، الگوی نسلی از موسیقیدانان را شکل داد و هنوز پس از بیش از شش دهه فعالیت، یکی از پرقدرت‌ترین کنسرت‌های زنده را ارائه می‌دهد. فروش جهانی آن‌ها بیش از ۲۵۰ میلیون آلبوم تخمین زده می‌شود.

اعضای فعلی

میک جگر (Mick Jagger) – خواننده اصلی، هارمونیکا، گیتار ریتم (از ۱۹۶۲)
کیت ریچاردز (Keith Richards) – گیتار لید و ریتم، گیتار بیس، خواننده پشتیبان (از ۱۹۶۲)
رانی وود (Ronnie Wood) – گیتار، پedal steel، خواننده پشتیبان (از ۱۹۷۵)

اعضای تور: استیو جردن (درامز، از ۲۰۲۱)، چاک لیول (کیبورد، از ۱۹۸۲)، برنارد فاولر (خواننده پشتیبان، از ۱۹۸۹)، داریل جونز (بیس، از ۱۹۹۴).

اعضای پیشین برجسته

برایان جونز (Brian Jones) – گیتار و نوازنده سازهای متنوع (۱۹۶۲-۱۹۶۹)، بنیان‌گذار اصلی گروه که در سال ۱۹۶۹ پس از مشکلات جسمی و قانونی از گروه جدا شد و همان سال در استخر خانه‌اش جان باخت.

ایان استوارت (Ian Stewart) – پیانو (۱۹۶۲-۱۹۶۳ رسمی، سپس نوازنده استودیویی و تور تا ۱۹۸۵). او در سال ۱۹۶۳ از ترکیب رسمی حذف شد اما تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۵ با گروه همکاری کرد.

بیل وایمن (Bill Wyman) – گیتار بیس (۱۹۶۲-۱۹۹۳)، یکی از ستون‌های ریتمیک گروه که پس از سه دهه همکاری از گروه جدا شد.

چارلی واتس (Charlie Watts) – درامز (۱۹۶۳-۲۰۲۱)، ستون ثابت و آرام گروه که در آگوست ۲۰۲۱ در سن ۸۰ سالگی درگذشت.

میک تیلور (Mick Taylor) – گیتار (۱۹۶۹-۱۹۷۴)، جایگزین برایان جونز که در آلبوم‌های Let It Bleed و Sticky Fingers نواخت.

شکل‌گیری و آغاز

داستان رولینگ استونز از ملاقات میک جگر و کیت ریچاردز در ایستگاه راه‌آهن دارتفورد در اکتبر ۱۹۶۱ آغاز شد. این دو که سال‌ها قبل در مدرسه با هم آشنا شده بودند، پس از سال‌ها جدایی، دوباره یکدیگر را ملاقات کردند و علاقه مشترکشان به بلوز آمریکایی، همکاری‌شان را شکل داد.

در آوریل ۱۹۶۲، جگر و ریچاردز به باشگاه جاز ایلینگ رفتند و با اعضای گروه بلوز اینکورپوریت آشنا شدند، از جمله برایان جونز و ایان استوارت. نخستین اجرای عمومی گروه در ژوئیه ۱۹۶۲ در کلاب مارکی لندن برگزار شد.

پس از تغییرات متعدد در پست بیس و درامز، بیل وایمن در دسامبر ۱۹۶۲ به گروه پیوست و چارلی واتس از فوریه ۱۹۶۳ به عنوان درامر ثابت فعالیت کرد. این ترکیب پنج‌نفره – جگر، ریچاردز، جونز، وایمن و واتس – هسته اصلی گروه برای دهه‌های آینده شد.

در ماه می ۱۹۶۳، اندرو لوگ اولده مدیر گروه شد و ایان استوارت را از ترکیب رسمی حذف کرد، چرا که معتقد بود شش نفر برای تصویر گروه زیاد است. با این حال، استوارت تا پایان عمر به عنوان نوازنده استودیویی و تور با گروه همکاری کرد.

دوران‌های کلیدی و تحول

دوران اولیه و هجوم بریتانیا (۱۹۶۳-۱۹۶۶): رولینگ استونز به همراه بیتلز، پیشگامان هجوم بریتانیا به آمریکا بودند. آهنگ‌هایی چون (I Can’t Get No) Satisfaction، Get Off of My Cloud و Paint It Black آن‌ها را به ستاره‌های جهانی تبدیل کرد. آلبوم Aftermath (۱۹۶۶) نخستین آلبوم تمام‌اورجینال گروه بود.

دوران تجربی و بلوز تاریک (۱۹۶۷-۱۹۷۱): با آلبوم‌های Their Satanic Majesties Request (۱۹۶۷) و Let It Bleed (۱۹۶۹)، گروه به سمت صداهای تجربی‌تر و تاریک‌تر حرکت کرد. مرگ برایان جونز در ژوئیه ۱۹۶۹، نقطه عطفی تلخ در تاریخ گروه بود. میک تیلور به عنوان جایگزین او انتخاب شد و نخستین اجرایش در کنسرت تجلیل در هاید پارک برگزار شد.

دوران طلایی (۱۹۷۱-۱۹۸۱): تشکیل Rolling Stones Records و انتشار آلبوم‌های Sticky Fingers (۱۹۷۱) و Exile on Main St. (۱۹۷۲) دوران اوج هنری گروه را رقم زد. میک تیلور در سال ۱۹۷۴ از گروه رفت و رانی وود از سال ۱۹۷۵ به جمع گروه پیوست.

دوران مدرن (۱۹۸۱-۲۰۲۱): آلبوم‌هایی چون Steel Wheels (۱۹۸۹) و Voodoo Lounge (۱۹۹۴) نشان دادند که گروه همچنان توانایی تولید موسیقی باکیفیت را دارد. جدایی بیل وایمن در سال ۱۹۹۳ و درگذشت چارلی واتس در سال ۲۰۲۱، دو تغییر اساسی در ترکیب گروه بودند. Hackney Diamonds (۲۰۲۳) نخستین آلبوم استودیویی جدید گروه پس از هجده سال بود.

سبک و هویت موسیقایی

رولینگ استونز ترکیبی منحصربه‌فرد از بلوز سنتی آمریکایی، راک اند رول کلاسیک و آر اند بی را ارائه داد. برخلاف بیتلز که به سمت پاپ و آزمایشگری صوتی حرکت کرد، رولینگ استونز همواره به ریشه‌های بلوز وفادار ماند و صدای خشن‌تر و خام‌تری نسبت به رقبای هم‌عصرش داشت.

آواز میک جگر با انرژی بالا و لحن طغیانگر، تصویری نمادین از راک اند رول ساخت. گیتار کیت ریچاردز با تکنیک خاص در نواختن آکوردهای باز و استفاده از پیک، صدایی به‌یادماندنی ایجاد کرد. ریتم سکشن واتس-وایمن، ستون محکمی برای این صدای بلند بود.

ترانه‌های گروه اغلب مضامین طمع، عشق، نارضایتی اجتماعی و آزادی را با زبانی مستقیم و بی‌پروا بیان می‌کردند. این رویکرد، آن‌ها را به نماد فرهنگی نسلی تبدیل کرد که علیه هنجارهای محافظه‌کارانه جامعه برخاسته بود.

آلبوم‌های ضروری

Out of Our Heads (۱۹۶۵) – این آلبوم شامل آهنگ ماندگار (I Can’t Get No) Satisfaction است که به اولین شماره یک گروه در آمریکا تبدیل شد. صدای گیتارهای دارای اعوجاج در این قطعه، الگویی برای نسل‌های بعدی گیتاریست‌های راک شد.

Aftermath (۱۹۶۶) – نخستین آلبوم کاملاً اورجینال گروه که نشان داد جگر و ریچاردز به عنوان تیم ترانه‌نویسی توانایی خلق آهنگ‌های پیچیده و بالغ را دارند. قطعاتی چون Paint It Black و Under My Thumb تنوع سبکی گروه را به نمایش گذاشت.

Let It Bleed (۱۹۶۹) – آلبومی که در آن میک تیلور برای نخستین بار نواخت و آخرین حضور برایان جونز را نیز ثبت کرد. ترکیب بلوز، فولک و راک، این آلبوم را به یکی از آثار برجسته دوران انتقالی گروه تبدیل کرد.

Sticky Fingers (۱۹۷۱) – نخستین آلبوم منتشرشده توسط Rolling Stones Records و آغاز دوران طلایی گروه. آهنگ‌هایی چون Brown Sugar و Wild Horses نمونه‌ای از ترکیب بلوز و راک باکیفیت بالا هستند.

Exile on Main St. (۱۹۷۲) – این آلبوم دوگانه که بخش اعظمش در فرانسه ضبط شد، ترکیبی از بلوز، کانتری، فولک و راک را ارائه داد. Rocks Off، Tumbling Dice و Happy از قطعات شاخص این آلبوم هستند.

راهنمای شنیدن

برای آشنایی با رولینگ استونز، شنیدن آهنگ‌های زیر توصیه می‌شود:

(I Can’t Get No) Satisfaction (۱۹۶۵) – نمادین‌ترین آهنگ گروه که با ریف گیتار به‌یادماندنی‌اش، تعریف جدیدی از راک اند رول ساخت.

Paint It Black (۱۹۶۶) – ترکیب سیتار و صدای تاریک جگر، این آهنگ را به یکی از متفاوت‌ترین آثار دوران اولیه گروه تبدیل کرد.

Sympathy for the Devil (۱۹۶۸) – آهنگی الهام‌بخش از ادبیات که نشان داد گروه توانایی ساخت آثر بلند و پیچیده را دارد.

Brown Sugar (۱۹۷۱) – آهنگ آغازین Sticky Fingers که انرژی خام و مستقیم رولینگ استونز را در دوران اوج به نمایش می‌گذارد.

Gimme Shelter (۱۹۶۹) – قطعه‌ای بلند با صدای مری کلری که فضایی تاریک و پیش‌بینی‌کننده دارد.

Wild Horses (۱۹۷۱) – یکی از زیباترین بالادهای گروه که آسیب‌پذیری غیرمنتظره‌ای از جگر نشان داد.

میراث و تأثیرگذاری

رولینگ استونز بر نسل‌های متعددی از موسیقیدانان تأثیر گذاشته است. از پانک راک گرفته تا هارد راک و آلترنیتیو راک، ردپای این گروه در تمامی شاخه‌های راک قابل مشاهده است. گروه‌هایی چون ای سی/دی سی، لد زپلین، وانهالوآ، ایگنز و بسیاری دیگر، به صراحت از رولینگ استونز به عنوان منبع الهام خود یاد کرده‌اند. تصویر نمادین زبان و لب‌های گروه که در سال ۱۹۷۰ طراحی شد، به یکی از شناخته‌شده‌ترین لوگوهای تاریخ موسیقی تبدیل شده است.

گروه در سال ۱۹۸۹ به تالار مشاهیر راک اند رول و در سال ۲۰۰۴ به تالار مشاهیر موسیقی بریتانیا راه یافت. چهار جایزه گرمی به همراه جایزه گرمی برای دستاورد عمر، گواهی بر的地位 پایدار آن‌ها در صنعت موسیقی است.

تور هکنی دایموندز ۲۰۲۴

تور هکنی دایموندز (Hackney Diamonds Tour) از ۲۸ آوریل تا ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۴ برگزار شد و شامل حدود بیست کنسرت در آمریکای شمالی بود. این تور پس از انتشار آلبوم Hackney Diamonds در سال ۲۰۲۳، اولین آلبوم اوریجینال گروه پس از هجده سال، برگزار شد. این آلبوم چهاردهمین شماره یک بریتانیایی گروه را به همراه داشت و نشان داد که رولینگ استونز پس از بیش از شش دهه فعالیت، همچنان توانایی تولید موسیقی جدید با کیفیت را دارد.

وضعیت فعلی گروه

پس از درگذشت چارلی واتس در سال ۲۰۲۱، استیو جردن به عنوان درامر تور با گروه همکاری می‌کند. میک جگر، کیت ریچاردز و رانی وود همچنان هسته اصلی گروه را تشکیل می‌دهند. در سال ۲۰۲۴، گروه وارد شصت و دومین سال فعالیت خود شد که رکورد بی‌سابقه‌ای در تاریخ موسیقی راک محسوب می‌شود.

نسخه سالگرد Hackney Diamonds در دسامبر ۲۰۲۴ با وینیل رنگی ویژه منتشر شد تا یک سال از انتشار آلبوم بگذرد.

سوالات متداول (FAQ)